Waarom vrouwen zo goed zijn in extreme berglopen
Het is uitkijken voor de fluo-signalisatie, links op de foto. Foto: Franck Oddoux

In de schaduw van de Mont Blanc vond dit weekend het grootste trailevent ter wereld plaats. De eerste vrouw eindigde op een veertiende plaats in het totale eindresultaat. Het is opvallend hoe goed vrouwen het doen op lange afstanden.

Steeds meer hardlopers zijn op zoek naar een nieuwe uitdaging. Trailrunning wordt elk jaar populairder. Het zijn een- of meerdaagse loopwedstrijden op ruige, onverharde paden door de vrije natuur, in de bergen, bossen of de woestijn, vaak ver weg van de bewoonde wereld. Trailrunning is te vergelijken met wat mountainbiken is voor wielrenners. Hardlopen, maar dan off-road. De steile stukken bergop worden meestal in stevig wandeltempo afgelegd.

De afstanden variëren, maar voor ultralopers is een marathon (42,195 km) een lachertje. Ze gaan op zoek naar iets uitzonderlijk en dan mag het ook extremer. Zo zakten vorige week 7.500 ultralopers uit 77 verschillende landen, onder wie zo'n tweehonderd Belgen, af naar de Franse Chamonix, het mekka voor de bergsport. Lopers kunnen zich daar uitleven op zo’n 18 trailruns in het prachtige decors van de Alpen.

Helden

Voor het twaalfde jaar op rij werd The North Face Ultra-Trail du Mont-Blanc georganiseerd. Van de vijf wedstrijden, is de Ultra-Trail du Mont-Blanc (UTMB) het koningsnummer. De tocht van 168 kilometer rond het Mont Blanc-massief doorkruist drie landen: Frankrijk, Italië en Zwitserland. Aan deze wedstrijd met 9.600 hoogtemeters namen 2.434 lopers deel, onder wie tweehonderd vrouwen (twee uit België). Elite-atleten haspelen de tocht in minder dan 21 uur af, de gewone sterveling doet daar tussen de 30 en maximum 46 uur over.

Vrijdag 29 augustus werd om 17u30 de start gegeven op de klanken van Conquest of Paradise van Vangelis. Kwestie van de dramatiek op te voeren. Alle deelnemers zijn dan al helden. 'Bravo', 'Courage', klinkt het bij de supporters die in groten getale zijn opgedaagd en zelf weer en wind trotseren.

De winnaar, de 28-jarige Fransman François D’Haene (wijnmaker in het echte leven), kwam na 20 uur 11 min 44 sec uur, onder een stralende zon!, terug aan in Chamonix. Dat is een recordtijd.

Bij de vrouwen toonde de 30-jarige Amerikaanse Rory Bosio zich, voor het tweede jaar op rij, het sterkst in 23 uur 23 min 20 sec. De atlete van The North Face eindigde top vijftien in de algemene uitslag en kwam al dansend over de meet (zie foto hieronder).


Michel Cottin

Het valt op dat de verschillen tussen de seksen kleiner worden naarmate de duur en afstand toenemen. Vrouwen lijken verhoudingsgewijs beter in staat voor de ultra-afstanden. ‘Vrouwen kunnen beter tegen de pijn’, zegt Bosio. ‘Wat kan een vrouw niet allemaal verdragen tijdens een bevalling? Ik weet dat veel meer vrouwen deze wedstrijden zouden aankunnen. We zijn gemaakt om lange uithoudingstochten aan te kunnen.’ Het vetpercentage bij vrouwen ligt ook hoger, waardoor ze een grotere energievoorraad hebben.

In deze editie waren de weersomstandigheden barslecht. Vrijdagnacht viel de regen met bakken uit de lucht. Het modderige, loodzware parcours resulteerde in veel uitvallers (35,17 procent).

‘De wedstrijd was dit jaar veel uitdagender en daarom voelt het ook als een grotere beloning’, aldus Bosio. ‘Mijn lichaam heeft het zwaarder te verduren gehad vanwege het lastige terrein. Mijn benen zijn dan ook stijver dan de vorige keer. Ik heb er wel meer van kunnen genieten. Er waren zoveel toeschouwers, zelfs tijdens de heftige regenbuien, en daar kreeg ik enorm veel energie van.’

Hier en nu

Ook na de wedstrijd is Bosio gaan dansen. ‘Dat is de beste manier om het melkzuur uit mijn benen te krijgen. Ik kan niet stilzitten, ik moét bewegen, en ik hou van dansen!’

Wat bezielt een mens om 168 kilometer aan een stuk te lopen? In een wereld met veel routine, hebben sommigen blijkbaar nood om hun grenzen op te zoeken en uit hun comfort zone te treden. ‘In het dagdagelijkse leven leef je niet vandaag’, zegt Bossio. ‘Je denkt aan wat er morgen gaat gebeuren, aan de problemen die je moet oplossen. Tijdens deze wedstrijd denk je enkel en alleen aan het hier en nu. Dat is bevrijdend. En de UTMB vindt plaats in een prachtig landschap. Daarom kom ik zo graag naar hier.’

Om deel te nemen aan de wedstrijd, heb je naast een medisch certificaat ook zeven punten nodig die je kan verzamelen op andere wedstrijden. Dat blijkt een van de aantrekkingspunten van de UTMB: je moet je deelname verdienen, want onvoorbereid moet je hier niet aan beginnen. Zo is de Ecotrail in Brussel (80 kilometer) goed voor 2 punten. Dit jaar waren er 14.000 aanvragen, maar na een loterij behoorden slechts 7.500 lopers tot de gelukkigen. Volgend jaar doet de organisatie er nog een schepje boven op: wie wil deelnemen, zal acht punten moeten verzamelen.


UTMB® 2014 - Hommage aux coureurs by UltraTrailMontBlanc