De onrust, het venijn, de woede: alsof het allemaal sinds de jaren negentig opgekropt zat en er nu in één gulp uitgutste, zo intens speelden Afghan Whigs op het Cactusfestival zondagavond. Vooral tijdens 'Debonair' schudden ook de vele dertigers in het publiek de frustratie uit hun botten alsof ze dat niet meer gedaan hadden sinds 1993, het jaar waarin die single uitkwam.

Greg Dulli, aanvoerder van de Whigs, had zijn troepen duidelijk het bevel gegeven geen spaander heel te laten van de wei en elk hart te veroveren. De wapens: sputterende gitaren, opgejaagde drums, een eenzame piano en zelfs viool en cello, maar vooral een stem met tonnen soul.

De songs van de nieuwe plaat Do to the beast kregen iets minder respons, maar de triomftocht van de Afghan Whigs was er niet minder verschroeiend om. Zeker niet toen Mark Lanegan een nummer kwam meezingen ('The stations' van The Gutter Twins), nadat hij eerder op de avond tijdens zijn eigen optreden Greg Dulli op het podium had gevraagd. Noblesse oblige, ook in de rock-'n-roll.