REVIEW. MGMT (***) Met dank aan de hapklare brok
Foto: Koen Bauters

MGMT had zijn eigen introductie mee: de stem van een gladde Amerikaanse radiojockey die hen aankondigde alsof ze the next big thing waren.

Vervolgens zetten de jongens het weeë ‘Congratulations’ in, allesbehalve een trendy song, zij het een goeie.

Op het videoscherm, zoals verwacht: kleurrijke psychedelische beelden die ons aan vloeistofdia’s deden denken (later in het concert zouden daar nog duizelingwekkende surrealistische animaties bij komen). De bende van Benjamin Goldwasser en Andrew Van Wyngarden zijn in die mate verknocht aan de psychedelica uit de sixties en seventies dat ze bijna hun puike debuutplaat Oracular spectacular hadden afgezworen, wegens ‘te poppy’.

Gelukkig niet helemaal dus. Het talrijk opgedaagde publiek wilde immers de radiohits horen uit die plaat, zo bleek al uit de vreugdevolle reacties toen ‘Time to pretend’ weerklonk, MGMT’s eerste hitje.

Voor een festivalpubliek is het latere werk geen hapklare brok. ‘Cool song nr.2’ en ‘Flash delirium’ zijn geen slechte songs en werden prima neergezet, maar de meute stond er bij en keek er naar.

Misschien moet MGMT zich wat meer naar het midden van zijn geluidsspectrum manoevreren, zoals in ‘The youth’, een lieflijke LSD-ballad met een catchy zangmelodie. Daar zat iedereen op dezelfde golflengte.

Met het Bowie-achtige ‘Introspection’ verloren de New Yorkers weer hun greep op het publiek. Te wanhopig retro, te weinig gevarieerd. Niet evident om een publiek mee vast te grijpen dat vier dagen lang vooral snelle muzikale kicks te verwerken kreeg.

‘Electric feel’, nog steeds hun beste song, boorde euforie aan bij iedereen in de tent. Heerlijke groove heeft dat liedje. Jammer dat MGMT er niet meer van dat kaliber maakt.

Een handvol Pink Floyd-doorslagjes later stak eindelijk ‘Kids’ de kop op tot vreugde van de feestlustigen. De groep koos gelukkig niet voor de gemakszuchtige karaokeversie van op hun oude concerten, maar voor een uitgesponnen New Order-achtige elektrojam. Lekker!

Zouden ze hun eigen monsterhit opnieuw appreciëren?

Wat KluB C betreft: dat dak vloog er wel degelijk af.