REVIEW. Lykke Li (***) Droefenis is (g)een troef
Foto: Koen Bauters

‘Sadness is a blessing’, zong Lykke Li. De Zweedse dweept graag met haar droefenis. Haar nieuwe album I never learn is dan ook een gitzwarte break-upplaat waarin ze haar donkere zielenroerselen helemaal blootlegt.

In The Barn dwarrelden zwarte doeken achter de zangeres als donker spinrag naar beneden, om die gedachten te benadrukken. Haar getormenteerde blik baarde net geen tranen.

De muziek zelf was minder duister. Lykke Li twijfelt tussen minimalistische electro en glossy melodrama. Bij ‘No rest for the wicked’ vond ze de juiste balans, maar ‘Jerome’ en ‘Dance dance’ gingen gebukt onder protserige grootsheid.

Bij de kleffe ballad ‘Never gonna love again’ vroeg Lykke zélf om de iPhones/aanstekers boven te halen. Nou.

We hebben ons niet verveeld hoor. ‘Gunshot’ zat vol aangename dreiging. In ‘Rich kids blues’ en ‘Youth knows no pain’ schuurden gitaren tegen donkere elektronica. ‘Get some’ toonde flink wat spankracht. En ‘I follow rivers’ is gewoon een prima popsong.

Lykke Li ontdooide helemaal en plooide dubbel om er een feest van te maken. Niet slecht voor een gewond vogeltje.