REVIEW. Birdy (***) Schichtig vogeltje wordt volwassen
BIRDY op Rock Werchter 2014. Foto: Koen Bauters
Op ons achttiende lagen wij te stinken op de wei, maar Birdy - jep, het schichtige vogeltje is net meerderjarig geworden - stond hier gewoon op het podium van The Barn.

De Britse brak drie jaar geleden door met fragiele pianoversies van indiepopdarlings als Bon Iver en The xx. Om ons daaraan te herinneren trapte ze solo af met 'Shelter. Verderop volgde een afgekloven 'Skinny love'. Het oorverdovende applaus nam de zangeres in ontvangst met een schuchtere smile.

Maar Birdy is zeker gegroeid als performer. Ze heeft zelf songs geschreven en had een band mee die haar pianowerk een stevige folkrocktoets meegaf. 'Learn me right', een cover van Mumford & Sons, werd vooruit gestuwd door een stevige kickdrum.

Van de breedvoerige aanpak van haar tweede album waren we minder wild. Het pathos van 'Strange birds' en 'Standing in the way of the light' drukte haar stem helemaal weg, en ook '1901' van Phoenix en 'Terrible love' van The National verdronken in bombast. 'Older', dat ze op akoestische gitaar bracht, was dan weer te weinig origineel om aan de ribben te kleven.

Wanneer ze het eenvoudig hield, zoals in 'People help the people', sneed ze het diepst. Vooraan pinkten meisjes met een madeliefjeskrans in het haar een traan weg. Jep, Birdy wordt volwassen.