REVIEW.  Bastille (***) Exploderende hormonenbom
Bastille op Rock Werchter 2014. Foto: Koen Bauters
Bastille toonde zich nog maar eens de natte droom van elk tienermeisje. Ondanks de stromende regen stonden de kirrende jongedames en bewonderende jonge kerels als sardientjes op elkaar voor de Britse band.

Die speelde al zijn troeven uit: het ontwapenend-naïeve snoetje van zanger Dan Smith, de donzige popliedjes vol smart, de dansbare ritmes. En een verjaardagstaart voor jarige drummer Woody, om de reputatie van minst rock-'n-rollerige band op de affiche kracht bij te zetten.

Ja, die van Bastille zijn sympathieke jongens met goede manieren en ze wisten hun fans kranig te houden ondanks het rotweer. Neemt niet weg dat Smith een zeer beperkt stemgeluid heeft en over te weinig registers beschikt om een concert lang te kunnen boeien. Tja, wij waren op Werchter vrijgesteld van de hormonale overload die de Bastille-spionkop teisterde.

Ja hoor, 'Things we lost in the fire' en 'Flaws' zijn toffe singles waarbij zelfs de grootste cynicus een hartje vormde met zijn handen. Euh, nee, wij niet. Leuk gezicht: Smith die door de frontstage-gangen tot het midden van de wei hoste en de ene appelflauwte na de andere veroorzaakte.

"Bastille, step into my vagina", lazen wij op de pancarte van één van die volgelingen. Tienermeisjes zijn niet meer wat ze geweest zijn. Het feestje barstte goed los toen het ophield met regenen en Bastille zich aan 'Rhythm of the night' van dance-eendagsvlieg Corona waagde. Doen die jongens al van bij het begin van hun carrière maar het werkt altijd weer.

Op de doorbraaksingle 'Pompeii' zwaaide iedereen met z'n regenjasje in het rond: kleurrijk roterend plastic over heel de weide. Waarbij God en klein Pierke de "eeh-eeyoo-hee-oh" uit het refrein scandeerde. Leuk.