REVIEW: Pearl Jam (*****) De perfecte piek
Foto: Koen Bauters
De iconische gitaarriff van 'Rearviewmirror' gierde door de avondlucht, het hield op met regenen en bam!, we waren vertrokken. Eddie Vedder had het vuur in de ogen (we konden het zien in de close-up op het videoscherm). Die furie baarde een likkebaardend 'Animal', hard en gortdroog op de gitaren geramd, gezongen met de bloeddorst van een uitgehongerde weerwolf.

Tijdens 'Corduroy' joeg Vedders wanhopige "absolutely nothing's changed!" kippenvel in rotten van tien over de ruggen van al wie tot de grungegeneratie behoorde. Wat een verbeten koppen hadden ze trouwens, die Pearl Jammers. Alsof ze in de loopgraven lagen, klaar voor een laatste allesvernietigende aanval.

De songkeuze was navenant: stampende punkrocknummers zoals 'Do the evolution' domineerden het eerste halfuur. Puik gitaarwerk van Stone Gossard en Mike McCready trouwens, inclusief krijsende wahwahsolo's.

Lachen met Vedder: de zanger las hakkelend een Nederlands tekstje af van een vel papier: "Dit is een mooie dag. Joelie maake goed soepa!" Waarna iets volgde in de trant van "als iemand me vraagt hoe het was, zal ik zeggen: het was heel speciaal." Maar dan met een accent dat onze taal als een Oezbekistaans dialect liet klinken.

Even later las hij ons even gebrekkig (maar ontwapenend) voor dat zijn zus Denise voor het eerst in Europa was en stond mee te kijken. En wat te denken van Vedders levenslesje dat hij ook aan zijn kinderen mee gaf: Don't peak too early. 'Ik had het erover met Patrick van The Black Keys. We zouden nooit ofte nimmer de coole kids op school kunnen zijn geweest. Thank God for that.'

De hits spatten open boven onze hoofden en lieten ons meezingen: een granieten 'Even flow', de strijdlust van 'Go', een gloedvol 'Betterman', een euforisch 'Alive', een intens 'Jeremy' en 'Porch', waarbij Vedder in de frontstage sprong om de fans te begroeten. Of 'Sirens' en 'Elderly woman', slepers die na al het rockvuurwerk voor verpozing zorgden. Om nog te zwijgen over het onverwoestbare 'Black'. Of 'Mother' van Pink Floyd, in een verrassende, rootsy outfit.

Een concert om in te kaderen. Zo eentje dat schaamteloos nostalgisch was én helemaal van deze tijd. Een show die broederschap, zelfreflectie en jeugdige onbesuisdheid predikte zonder potsierlijk over te komen.

Niet slecht voor een bende oude grungerockers.