Hoe? Is het weer 1983? Die gedachte kwam bij ons op toen de beenharde basgitaar door de tent sneed en Trentemöllers bassiste verscheen, althans haar inktzwarte silhouet, doorkliefd met vaalgeel tegenlicht.

Een vlakke drumcomputerbeat knalde ons trommelvlies in en meer silhouetten volgden. Voor een elektrogod is Anders Trentemöller behoorlijk nostalgisch ingesteld. Nu kennen we de recente platen van de Deen goed en die halen zowel triphop als ambient, shoegaze-rock en elektropunk in huis. Uit welk vaatje zou Trent op Werchter tappen?

Uit allemaal, zo bleek. Van achter zijn synth stuurde Trentemöller, met vilthoed, zijn jukebox aan. Een drummer, gitarist, bassiste en sexy zangeres kleurden de lucht in van zijn schilderij.

Het publiek had zin in een feestje en deed zijn best om Trentemöllers wereldje binnen te stappen. Niet evident met zo'n dreigende, naargeestige klank. Wij dachten meer dan eens aan de newwave van The Human League, D.A.F. en Siouxsie & The Banshees. Er werd trouwens nadrukkelijk aan The Cure gerefereerd.

Probleempje: Trentemöller is gewoon verdienstelijk (en nooit opzienbarend) als het op genres aankomt die buiten de elektronica vallen. Benieuwd of hij de tent wél op zijn kop had gezet met alleen zijn beste dansvloerknallers. Nu bleven we achter met een onvoldaan gevoel.

Wist je dat je ook zonder abonnement elke maand 3 betalende  plus-artikels kunt lezen?

Meld je aan en lees gratis ›

Vul je e-mailadres en wachtwoord in