REVIEW. White Lies (**) Een minuutje hevig dood
Foto: belga
Wat keek Harry McVeigh zorgelijk toen hij opkwam - White Lies werden nochtans onthaald als goden door een deel van het publiek, waaronder veel mooie meisjes.

Het trio uit Londen, live versterkt met twee toetsenisten, schoot ook sterk uit de startblokken met 'There goes our love' en 'Farewell to the fairground' van zijn eerste plaat.

White Lies is de Simple Minds van nu: een en al grote gevoelens en meeslepende - wat zeggen we? bombastische - refreinen. De intro van 'To lose my life' was pure jaren tachtig, met dat houterige ritme en die overdadige synths. Maar dat nummer, 'I'll be your man', 'Unfinished business': het zijn allemaal treurzangen met grootste refreinen die wat te veel op elkaar lijken.  En McVeigh, een welopgevoede jongeman die ons na elk nummer zachtjes bedankte voor ons applaus, leek ons te gelukkig om al die getormenteerde teksten geloofwaardig te brengen - met zijn toegeknepen oogjes leek hij soms het meest op een kat die op het punt stond te spinnen.

Voor het podium was het enthousiasme groot; verder op de wei werd er toch vooral gewacht op de hits. Die zijn groots en meedogenloos: het is fijn meebrullen met 'Death' en 'Bigger than us'. Maar de minuut dat dat voorbij was, ging iedereen een frietje halen. Als de Dood maar zo lang blijft hangen, heb je een geloofwaardigheidsprobleem.