REVIEW. London Grammar (****) Zalvende sirene
London Grammar Foto: Koen Bauters
Is London Grammar meer dan Hannah Reid? De blondgelokte sirene met de androgyne stem werd als een volksheldin onthaald in de uitpuilende KluB C.

Met een snik die nu eens laag troostend ('Hey now') dan weer hoog smachtend ('Darling are you gonna leave me') uithaalde, omwikkelde ze de uitgepuurde, soms met etherische ambient, dan weer met dikke beats ('Flickers') aangelegde triphop die haar metgezellen Dominic 'Dot' Major en Dan Rothman bij elkaar druppelden met diepe weemoed.

Het optreden meanderde gezwind tussen de fragiele verstilling van het jazzy, door Reid aan de piano gesmachte 'Interlude' en het uitbundige 'Wasting my younger years', een smak melancholie over de worsteling van het jong zijn.

Goed, het trio zorgde niet voor kippenvel over de hele lijn, daarvoor ontbreekt het hen in de snelle stuwing naar de top door publiekslieveling 'Strong' nog wat aan door ervaring gekweekte veerkracht. Maar dit was nu al bloedmooi.