Met 'Deux jours, une nuit' maakten de gebroeders Dardenne hun meest toegankelijke, voor veel mensen meest herkenbare en misschien ook lichtste film tot nog toe. Maar het is daarom geen minder straffe film geworden, een schop tegen het geweten van ons allemaal.

Ze confronteren ons ermee hoe we ons op sleeptouw laten nemen door het spelletje waarin werkgevers niemand onvervangbaar vinden. Vergis u niet: de toon mag dan misschien licht lijken, de film is daardoor des te harder. Geen wonder dat er vanmorgen luid applaus klonk bij de persvoorstelling.

Marion Cotillard toonde in 'De rouille et d'os' al hoe diep ze kan gaan voor een rol, en ze is onweerstaanbaar als deze 'gewone' vrouw, een vrouw zoals iedereen er wel kent, die moet vechten voor haar job. Het is een prachtige film waarmee de Dardennes zichzelf niet heruitvinden, maar wel opnieuw tonen dat hun cinema veel meer is dan het geniale, maar ook grauwe drama van 'Rosetta' waar ze naam mee maakte.

Het is moeilijk te geloven dat de jury hier niet voor zal vallen. Maar 'Deux jours, une nuit' is ook geen 'gamechanger', geen film die cinema een nieuwe richting geeft, en misschien is dat wel de strenge eis die we kunnen verwachten voor een jury met een derde Palm voor dezelfde regisseur(s) zou komen. Dat zou 'du jamais vu' zijn.