'Een Waalse Bart De Wever zou best aanslaan bij de kiezers'
De rue du Hocquet in La Louvière, waar vroeger de Vlamingen woonden. Foto: Michiel Hendryckx
Acht jaar na 'Arm Wallonië', doet Pascal Verbeken zijn trip over. Eerste halte: La Louvière, waar de werkloosheid vandaag piekt. ‘Machteloosheid beschrijft het best het gevoel hier', klinkt het in deel 1 van een driedelige reeks in dS Weekblad.

Als het oude België ooit ergens heeft bestaan, dan moet het hier zijn. Nu zijn het de chaussées van arm Wallonië: huisjes van donkere baksteen die scheef en alleen staan, maar wat verderop tegen elkaar gaan leunen en uiteindelijk een lint vormen dat doorloopt tot in het hart van een Waalse industriestad.

Vandaag is het stil in de straten. De meeste Louviérois zitten thuis om krachten te verzamelen voor 'Laetare', een van de laatste Waalse stadscarnavals dat morgen losbarst en drie dagen duren zal. Aan het eind van de Rue du Hocquet, waar vroeger de Vlamingen woonden, speur ik vergeefs naar ‘Aux Anciens du Hocquet’, het laatste café van de stad dat nog een Vlaams verenigingsleven had. Een paar jaar geleden vond ik het nog open, al kwam er al lang geen Vlaming meer over de vloer.

De zaakvoerder, een twintiger, geeft het toe: ‘Het is moeilijk om een commerce overeind te houden. Alle grote bedrijven gingen de voorbije jaren dicht. In Hocquet hebben weinigen nog een inkomen uit arbeid. En dat voelen we.’

Stuiptrekkingen

Het lijden van de Waalse zware nijverheid sleept al decennia aan. In de streek van La Louvière gingen de laatste steenkoolmijnen dicht in de jaren 50 en 60, op vraag van de Europese Gemeenschap. Het staal en het glas volgden. Vandaag kijken we naar de laatste stuiptrekkingen.

In de buurt van het stadspark woont Jeanne Vercheval, geboren in een Vlaamse familie die van Langdorp bij Aarschot naar Châtelineau bij Charleroi verhuisd was. Belangrijk is haar jarenlange werk als redactrice en uitgeefster van de Archives de Wallonie, een lijvige verzameling fotoboeken. ‘We wilden de herinnering aan de industriële grootmacht Wallonië bewaren voor de toekomst’, zegt ze.

‘In de moeilijkste jaren, waarin het defaitisme overal opstak, wilden we laten zien dat we trots mochten zijn op onze erfenis. Er heerste toen een gevoel van schaamte over de neergang van de Waalse industrie, dat vandaag nog altijd bestaat.’

Charismatische, welbespraakte Waalsgezinde politicus

Jeanne heeft gemengde gevoelens bij de opleving van het Vlaams-nationalisme. 'Nu staat dat Vlaanderen daar, met een heel eisenpakket, onder meer de afscheiding van Wallonië dat hen te veel kost. Dat heeft veel Walen wakker geschud. Moeten de Vlamingen ons niet meer? Prima, dan gaan we alleen verder.'

'Het gemeenschapsgevoel is gegroeid. En dat heeft niet alleen met Vlaanderen te maken, maar ook met verarming. Als je lang in de hoek staat waar de klappen vallen, rijpt het besef dat solidariteit nog niet zo kwaad is. Ik ben ervan overtuigd dat een Waalse Bart De Wever zou aanslaan bij de kiezers. Er is een niche voor een charismatische, welbespraakte Waalsgezinde politicus.’

Het volledige eerste deel van deze nieuwe, driedelege reeks leest u nu zaterdag in dS Weekblad.

 

U wil onze betalende artikels lezen maar nog geen abonnement nemen? Meld u aan en proef gratis van  plus-artikels.

Lees gratis ›

Geen betaalgegevens nodig