Franz Ferdinand met een deuk halverwege
Foto: Photo News

De liefde van de Belgische fans voor Franz Ferdinand laaide anderhalf uur hoog op, maar de Schotten zijn te eentonig om zolang te boeien.

Zoals Franz Ferdinand vrijdag in Vorst Nationaal uit de startblokken schoot, leek niets een onverbiddelijk geslaagd concert in de weg te kunnen staan. Van de nieuwe plaat Right thoughts, right words, right actions, die toch een beetje déjà entendu klinkt, is ‘Bullet’ een van de nummers met de oude magie. Franz Ferdinand lapte er een gebald ‘Matinee’ achteraan, juichend onthaald door een mooi gevulde zaal. Ook het nieuwe ‘Evil eye’ werd op gejuich onthaald. Alex Kapranos kreeg het zo warm van de gebundelde liefde dat hij zijn jasje achteraf uittrok en zei hoe goed we aanvoelden. Dat klonk een beetje plichtmatig, net als zijn andere korte bindteksten.

Franz Ferdinand is op zijn best als ze de hits strak aaneen rijgen, wat ze meer dan eens deden. Maar de formule met de cassante gitaren is snel eentonig: het tragere, meer dromerige ‘Walk away’ is altijd al een prettig rustpunt in de set geweest, en dat was vrijdag niet anders. Een bijkomend probleem is dat de nieuwe nummers echt niet de frisheid en kracht hebben van het oude werk; de nieuwe single ‘Fresh strawberries’, die vlak voor ‘Walk away’ zat, maakte dat pijnlijk duidelijk.

Het was een prettig weerzien met de live-riff van ‘Can’t stop feeling’: die kenden we nog van toen hij in Donna Summers ‘I feel love’ werkte. De riff was ook het beste aan het eentonige nummer: hij zette aan tot minutenlang dansen. Maar Franz Ferdinand moet je het klappen van de zweep niet leren: de groep had een vuistvol klassiekers achtergehouden voor de slotsprint, ingezt met een pittige, punky versie van ‘Michael’. ‘Take me out’ is niet kapot te krijgen, ‘Sweet love illumination’, ‘This fire’ en ‘Ulysses’ rondden af.

Daarna moesten de toegiften wel een beetje tegenvallen, al heeft ‘Right action’ een charmant ouderwets gevoel. De truuk met de hele band aan de drums uit ‘Outsiders’ hebben we Franz Ferdinand al een keer te veel zien doen, en niemand gelooft dat je een song met een titel als ‘Goodbye lovers and friends’ spontaan besluit te spelen, Kapranos, hoe je het ook uitlegt. Franz Ferdinand speelde weer foutloos en strak, en zelfs al sleepte het optreden in het midden, het was prettig en energiek. Maar misschien moeten de sympathieke Schotten toch eens brainstormen over manieren om hun muziek spannend te houden.