Een déjà vu van Depeche Mode
Foto: Koen Bauters
Een nokvol Sportpaleis zong Depeche Mode naar grotere hoogten, maar de peetvaders van de elektro brachten een doorslagje van hun concert in Werchter.

We gokten dat Depeche Mode zijn concert zou beginnen met 'Welcome to my world', het eerste nummer van de cd Delta Machine, en we gokten juist. De cd is vorig jaar goed ontvangen, het geluid van de synthpop-pioniers is niet verouderd, maar het is een sombere plaat die zich niet echt tot feesten in enormodromen leent. Dat bleek ook in het Sportpaleis, waar de helft van de plaat weer de revue mocht passeren. Vroeg in de set werden 'Walking in my shoes' en het altijd mooie 'Precious' aan de fans cadeau gedaan - en enthousiaster ontvangen dan het nieuwe werk. 

Een fitte Dave Gahan wervelde over het podium en de kleine catwalk, en werd fel toegejuicht door de aanwezige vrouwen elke keer dat hij zijn booty schudde of zijn blote bast toonde, maar hij was aanvankelijk wat hees. Martin Gore, een gefrustreerde zanger, kreeg zijn Las Vegas-stukje, compleet met wit oplichtende vloer; terwijl hij 'Slow' en 'But not tonight' bracht, was er een massale rush op de wc's en de bars.

Gahan was beter bij stem toen hij terugkwam. 'Heaven', een van de sterkste nummers van de nieuwe cd, was mooi maar plechtstatig. Pas bij het pompende 'Behind the wheel' kwam er meer animo in de zaal en kreeg het publiek de hits waar het op zat te wachten: 'A question of time', 'Enjoy the silence', en een lang uitgerokken en van een slepende intro voorzien 'Personal Jesus'. En dan was het al voorbij - al wist het publiek dat er een vette toegift zat aan te komen, ingeleid door nog een verplicht nummertje van Martin Gore.

Daarmee volgde het optreden in Antwerpen grotendeels hetzelfde stramien van de show op Rock Werchter; na meer dan 80 optredens van een tournee die er uiteindelijk meer dan 100 zal tellen, was Depeche Mode efficiënt en geroutineerd, maar een sprankje extra zat er niet in; en een groep met zo'n repertoire kan een betere keuze maken. Dat het toch een feest werd, lag meer aan het publiek dan aan de band.