Overtuig ons, Clara!
Foto: © VRT

In De Ridder zullen we misdaadzaken nu eens niet vanuit het standpunt van de politie-inspecteur bekijken, maar vanuit dat van de openbare aanklager. Dat intrigerende vertrekpunt – en uiteraard de knetterend intense Clara Cleymans, die Helena De Ridder vertolkt – deed ons hopen dat we van deze nieuwe zondagavondreeks meer mochten verwachten dan een routineuze policier met een vrouwelijke versie van Witse. Of het werkt? Dat moeten we na één aflevering nog in het midden laten. Want in de eerste episode is Helena De Ridder nog een hyperambitieuze jonge advocate die tot veel bereid is om het in sneltempo tot ‘partner’ te schoppen.

De Ridder moet een ex-voetballer verdedigen die door een boefje wordt beschuldigd van pedofilie. Een misdaadverhaaltje dat nogal clichématig wordt afgehaspeld. Maar ondertussen leren we Helena De Ridder kennen als een hoofdpersonage waarmee iets te doen valt, als de scenaristen daar de komende weken ook echt werk van maken. Ons doordringend aankijken van onder haar fotogeniek gefronste wenkbrauwen, dat kan Clara Cleymans alvast als de beste.

Bij de held(in) van een moderne misdaadreeks hoort een duister kantje. Bij De Ridder is dat nu eens niet drankzucht of een mislukt huwelijk, maar haar brandende ambitie. Wanneer ze erachter komt dat haar baas een getuige heeft omgekocht, bergt ze haar morele bezwaren snel op. Omdat ze dan ‘partner’ kan worden in het advocatenkantoor. Of is het omdat de vaderlijke Jan Ravenakkers haar ervan heeft overtuigd dat deze manipulatie gerechtvaardigd is om een vals beschuldigde man uit de cel te houden? Dat Ravenakkers vertolkt wordt door de immer innemende Lucas Van den Eynde maakt dat bijna aannemelijk – maar toch net niet. Dat er in een deftig advocatenkantoor zo losjes wordt omgesprongen met de basisprincipes van het gerecht, is een zwak punt in het script.

Nochtans willen de scenaristen ernstig worden genomen. Anders hadden ze niet zo meticuleus elk spoor van humor uit hun script weggesneden. Dat mag, maar dan gaat de lat op slag heel wat hoger liggen dan bij ‘De Cock, met c-o-c-k’ of, pakweg, Midsomer murders. We verwachten dan realistische, sterke plots met geloofwaardige personages. Of een duistere, sfeervolle Scandinavische benadering, maar dat zit er niet in: de eerste aflevering was adequaat in beeld gebracht, zonder meer. Dus: nee, we zijn nog niet overtuigd. Maar we willen het wel graag worden. Mevrouw Cleymans, u heeft onze aandacht. We zijn bovendien benieuwd wat we in de volgende afleveringen nog van de moreel dubbelzinnige Jan Ravenakkers te zien zullen krijgen. En dat is niet alleen omdat we de geweldige Lucas Van den Eynde hier eindelijk weer zonder feestneus en pruik mogen bewonderen.