Deze ergernissen op restaurant kunnen onze honger bederven
Foto: ss

Tafelen, het is een van de grootste geneugten des levens. Maar eerlijk is eerlijk, zegtrestaurantrecensent Bruno Vanspauwen, er hangen ook flink wat ergernissen aan vast. Hij gooit in De Standaard Magazine de negentien meest frappante op tafel.

- Je komt binnen, maar je bestaat niet.

Je komt binnen in een restaurant en niemand komt naar je toe. Je staat dus maar wat rond te draaien terwijl obers en diensters zenuwachtig rond je heen rennen, daarmee duidelijk makend dat je in de weg staat. Uiteindelijk is er toch iemand die je naar een tafel leidt, waar je opnieuw enige tijd zit te niksen, tot iemand op het idee komt om je te vragen wat je wil drinken. Een goede raad: verdwijn zo snel mogelijk uit zo’n restaurant. Ook in de keuken zullen de organisatie en mentaliteit dezelfde zijn: je moet dus niet verwachten dat je hier plots goed zult eten.

- Alleen aan die ene tafel is het toegelaten om je geld uit te geven.

Je komt binnen in een leeg restaurant, mét een reservatie, maar je mag je tafel niet kiezen. Je moet absoluut aan die kleine tafel in de donkere hoek naast het toilet gaan zitten. Mijn advies? Zie hierboven.

- Ik zit al een uur in het restaurant, en heb alleen mijn voorgerecht gehad.

Die lange wachttijden tussen de gangen: ik kan er niet meer tegen. Beseffen koks wel dat in een eetzaal niets te beleven valt? En dat mensen heus niet alleen naar het restaurant komen om te wachten tot ze met hun geniale creatie uit de keuken komen? In een restaurant moet vaart en schwung zitten. Leve de open keuken, en leve de koks die zelf hun gerechten naar de tafels brengen. Zo mogen we als klanten ook iets van het keukenspektakel meemaken.

- Uit de boxen klinkt al uren dezelfde muzak.

Sinds Guantanamo weten we het: muziek kan een foltering zijn. Dat geldt ook voor restaurants.

- Was het in orde? (Of: ‘Heeft het gesmaakt?’)

Op zich heb ik er niets tegen dat mijn mening wordt gevraagd (ik geef die zelfs graag ongevraagd). Maar de routineuze manier waarop het gebeurt, duidt zelden op de behoefte om een eerlijk antwoord te krijgen. Meestal wordt er trouwens niet gewacht tot je een antwoord formuleert: nog voor je iets kan zeggen, is de dienster of ober alweer weg. Het ergerlijkste is dat die vraag ook gesteld wordt als je de helft op je bord laat liggen. Was het in orde? Natuurlijk, ik vond het zo goed dat ik de helft voor u heb overgelaten.

Waar ergert onze restaurantrecensent zich nog aan?
Ontdek het in De Standaard Magazine

En waar ergert ú zich het vaakst aan op restaurant? Reageer mee.