Twee meisjes aan het front: een fuck you aan de angstmaatschappij
Foto: Frederik Buyckx

De een moest in Caïro al voor kogels op de loop en bracht verslag uit van de massacre in Syrië. De ander trekt de wereld rond met niet meer dan een camera en de vraag of iemand een slaapplaats voor haar heeft. Journaliste Ruth Vandewalle (25) en fotografe Bieke Depoorter (26), recht van de schoolbanken de wereld in, over gevaar, gevoel en de goedheid van de mens. ‘Ik ga je niet verkrachten, zei eens een man, ik heb vanochtend al seks gehad met mijn vrouw.’

Ze zien er nog jonger uit dan hun leeftijd laat vermoeden, meisjes haast (zo giechelen ze ook, zichtbaar blij elkaar te zien), maar op hun teller staan duizenden kilometers, in situaties die het gros van ons alleen van films en het tv-journaal kent. Al jaren doen Bieke Depoorter (26) en Ruth Vandewalle (25), elk op hun manier, hetzelfde: de wereld zien en láten zien. Sinds vorig jaar zijn ze ook vriendinnen, toen ze elkaar ontmoetten voor het project Cairopolis: een expo (en een boek) met werk van vier fotografen die in het najaar enkele weken naar Caïro trokken om de stad in beelden te vatten. Bieke was een van hen, Ruth mocht het viertal ter plaatse op sleeptouw nemen: logement voor hen regelen, gidsen, tolken – alles ‘fixen’, kortom.

‘Ik had nog nooit met een fixer samengewerkt,’ zegt Bieke, ‘het is niets voor mij. Maar Ruth was als een verlengstuk van mezelf, ze gaat op dezelfde manier met mensen om. Ze windt er wél meer doekjes om dan ik. Ze drinkt eerst een halfuur thee vóór ze iemand wat durft te vragen.’ (lacht)

Ruth: ‘Omdat je in Caïro niet kúnt doen wat jij anders doet: gewoon aan mensen vragen of je een nacht bij hen mag blijven slapen! Na een halfuur thee waren ze soms nóg gechoqueerd. Ze vroegen ook heel vaak: “Is ze getrouwd? Waar is haar man?” Dus zei ik dat Bie verloofd was en dat ze hier was voor haar werk. Velen begrepen dat, anderen bleven erg argwanend, dachten: ze is een spion.’

Hopeloos naïef, zullen velen jullie vinden. Elke nacht bij wildvreemden blijven slapen, als meisje naar Syrisch oorlogsgebied?

Bieke: ‘Wij zíjn naïef, denk ik. Of beter: we hebben mensenkennis. Ik ga meestal als volgt te werk: ik kom in een dorp aan, ik wandel er rond of ga op een bank zitten, en ik kijk hoe mensen zich bewegen, hoe ze uit een winkel komen, hoe ze reageren als ik hen vraag of ze een slaapplek hebben – ik leid daar veel uit af. Ik kies ook vaak voor vrouwen of gezinnen met kinderen. Maar ik weet natuurlijk nooit wie nog in het huis zal zijn, als ik daar aankom; dat blijft een risico.’

Ruth: ‘Ik ben ervan overtuigd dat je mensen kunt triggeren. Als ik merk dat een kerel op straat me iets gaat toeroepen, zeg ik zelf, als eerste: salaam aleikum en dan kan hij niet anders dan ook gewoon goeiendag te zeggen.’ Omdat hij ziet: och, ze is eigenlijk ook gewoon een mens.’

Bieke: ‘Ik denk dat alles in mijn leven gebaseerd is op intuïtie, mijn gevoel vertrouwen. Veel mensen durven dat niet.’

Lees de volledige reportage zaterdag in DS Weekblad