Was het seminar van Lou Reed tijdens de Cannes Lions memorabel, verrijkend of anderszins relevant? Neen, niets van dat alles. Peter Lissens vond in elk geval van niet.

Mr. Reed schuifelde behoedzaam, voetje voor voetje het podium op en sprak met zwakke stem. Hij zàg er fantastisch uit en bij de les was hij ook nog wel. Maar de oncontroleerbare tics van de gezichtsspieren en de wauwelende articulatie die we herkenden van andere rock & roll animals als Chet Baker en Herman Brood in hun laatste dagen, dàt deed ons pijn aan ogen en oren.

Om ons te vertellen dat digitale opnames en dragers erg accuraat zijn, maar nog steeds niet de warmte en diepte hebben van vinyl, dààrvoor had de man voor ons de verre verplaatsing niet hoeven te maken. ‘Overbodig’, zouden we zeggen, mocht het hier niet om een levende legende en een van de meest invloedrijke muzikanten en artiesten van de 20ste eeuw gaan. Een en ander had ook met de voorbereiding van het gesprek te maken.

In plaats van het voor de hand liggende nog eens te herhalen, had men ook aan Mr. Reed kunnen vragen om het over MP3’s en downloaden te hebben. En hoe die fenomenen, samen met een fast-food approach van muziek de dood dreigen te veroorzaken van een glorierijke kunstvorm met een rijke Amerikaanse traditie: de kunst van het hoesontwerpen. Daar had Lou Reed zich terecht druk kunnen over maken.

Nu bleef het bij gemeenplaatsen en het nog maar eens, ten overvloede, schofferen van journalisten. Voor Lou Reed zijn journalisten geen zoekers die kennis, waarheid of informatie verzamelen, maar gewoon schoften die de wereld naar de verdoemenis helpen.

Voor hem zijn het journalisten. Voor de al even onnavolgbare Bill Hicks waren het reclamemensen. Mensen uit die beroepsgroep die nog een greintje zelfrespect hadden, die moesten zichzelf maar meteen van kant maken, vond Hicks. En zo is het altijd wat.

Overigens was het programma van sprekers en seminars tijdens de Cannes Lions 2013 van een uitzonderlijk niveau. In drie dagen zagen wij naast Lou Reed nog onder meer P. Diddy (ach, ja), Rem Koolhaas, Vivienne Westwood, Paul Bennett en David Karp, de schepper van Tumblr aan het werk.