Gudjohnsen in sporen van vader
Foto: Photo News
Arnor Gudjohnsen (51) verzamelde met Anderlecht zowel op het Belgische als het Europese niveau heel wat successen. Zoon Eidur (34) speelt nu bij aartsrivaal Club Brugge. Het kan niet anders dan het lot zijn dat het voetbalpad van beide IJslanders naar België leidt. 'We hebben altijd gecommuniceerd via de taal van het voetbal.'

Vreemd gevoel

'België is een groot deel van ons leven. We zijn hier twaalf jaar gebleven, van 1978 tot 1990. Het is ook het land waar ik het meeste succes boekte in mijn carrière', zegt Arnor. Zoon Eidur treedt in de voetsporen van zijn vader. 'Als jongeman vond ik het wel speciaal, nu ben ik gewoon trots op wat ik bereikt heb in mijn carrière en hopelijk komt er nog meer. Ik heb het gevoel dat er nog wel wat te winnen valt.' 

België was in dat opzet een ietwat vreemde stap. 'Zoals mijn carrière zich ontwikkeld heeft, was Cercle of Club Brugge inderdaad geen logische stap. Het is een raar gevoel dat ik hier nu speel en er opnieuw een Gudjohnsen in België is', aldus Eidur. Zijn vader kan daarmee akkoord gaan. 'Het was alleszins iets dat niemand verwacht had. Het is inderdaad vreemd hoe de dingen soms lopen. Opeens kom je op de plaats waar je bijna geboren werd. Eidur was amper twee à drie weken oud toen hij naar hier kwam... Ja, raar om hem nu in België te zien voetballen. Maar hij heeft het goed gedaan tot nu toe en ook een aantal doelpunten meegepikt. Hij is misschien niet de jongste meer, maar hij heeft nog veel in zich.'

Zal het niet vreemd zijn om in het stadion van Club Brugge te staan? 'De grote aartsrivaal, hé. Ik heb hier winst en verlies meegemaakt in mijn tijd', getuigt Arnor Gudjohnsen. 'Ik herinner me een 1-6-zege met Lokeren in 1979, dat was de eerste keer dat het me opviel dat het publiek hier toch wel heftiger reageerde dan bij andere clubs. En er waren ook de beruchte testmatchen in 1986 toen ik hier met Anderlecht de titel pakte.'

Beste ooit

Eidur Gudjohnson staat maar de helft van de tijd op het veld bij Club. 'Ik kan verkeerd zijn, maar volgens mij is het moeilijk om tijdens de winterstop van club te veranderen', zegt vader Arnor. 'Het maakt een groot verschil als je van bij de start van het seizoen de voorbereiding meemaakt. Maar Eidur heeft zeker de kwaliteiten om hier in de basis te staan. Als hij inkomt zie je een groot verschil, dat is ook nog altijd zo bij de nationale ploeg. Bij de laatste interland (Slovenië-IJsland eind maart, red.) mocht hij pas een kwartier voor tijd invallen, maar vlak daarna valt wel de winninggoal. Ik heb het gevoel dat hij niet langer dan dat mag spelen omdat hij zogezegd geen wissel op de toekomst is. Ik zeg niet dat dat bij Club ook zo is, maar als mensen slim zijn kunnen ze nog veel leren van zijn ervaring en professionaliteit. Voor mij is hij nog altijd de beste.'

Beter dan de vader? 'Ja. Eidur is de beste voetballer die IJsland ooit heeft voortgebracht. Ik mag dan wel twee Europese finales gespeeld hebben met Anderlecht, maar Eidur heeft bij Chelsea en Barcelona ook bij de absolute Europese top gespeeld. Meer nog: op een bepaald moment was hij zó goed dat iedereen hem wilde, van Manchester United tot Real Madrid.'