En dan ging ik beloond worden met zon en fluitende vogeltjes
Foto: shutterstock
Ik heb deze winter de koude verbeten, me op glad ijs gewaagd, twee rijen sneeuwwimpers gespaard en meer dan eens het gevoel in mijn vingers kwijt gespeeld. Maar aan het einde van die winter zou dan het wedstrijdseizoen beginnen, eind maart, en dan, dan zou ik in een heerlijk lentezonnetje mijn hart ophalen. Niet dus. En toch.

Rillend van de koude, met blauwe lippen, ben ik thuisgekomen van de eerste wedstrijd in het Vlaams-Brabantse loopcriterium Scott2run. In het park van Vilvoorde en voor de deuren van de VTM liepen we vandaag met een kleine 200 man, allen ingepakt met mutsen, handschoenen, jasjes, buffs. 

De wedstrijd van 12 km zag ik als een opwarmer voor de Antwerp 10 miles van volgende maand. Maar van opwarmen kwam niet veel in huis. Bij het inschrijven vanmorgen vroeg ik me af wat ik - en al die anderen - kwamen zoeken onder de viaduct van Vilvoorde, op deze miserabele winterdag. Voor de start koukleumen, tijdens de wedstrijd glibberen en glijden en vechten tegen een koude tegenwind, na de aankomst... koukleumen.

En dan ontdek je toch weer die gloed. Niet van de zon welteverstaan, wel van voldoening. Dát kwam ik dus zoeken. Na maanden zonder wedstrijd ondervind ik weer dat een uurtje afzien garant staat voor vele uurtjes nagenieten, wat de omstandigheden ook zijn. Tevreden met mijn tijd ben ik heerlijk warm gaan douchen, eten, uitrusten. Niet moe (mijn wintersessies lonen), wel voldaan.

Binnen een dikke week is het de volgende wedstrijd. En het zal, zo wordt voorspeld, nog steeds winter zijn. Maar als ik dan aan de start verschijn, zal ik weer weten wat ik kom doen, daar in Erps-Kwerps. Ik kom er genieten van mijn hartverwarmende sport.