DE PARADOX VAN PARYS

Wat ben je toch een lul, Lorin

Het is niet van mijn gewoonte maar ik kom terug op een column die twee weken geleden verscheen. Die ging over de uitspraak van een vakbondsman die zei dat het probleem van de werkloosheid ligt bij de werkgevers die ‘de lat te hoog leggen' en perfecte sollicitanten verwachten. Om even te illustreren hoe het er in de praktijk echt aan toe gaat, citeerde ik uit een aantal sollicitatiebrieven die mijn echtgenoot ontving voor een functie van verkoper/opticien. E-mails zonder interpunctie en hoofdletters in schabouwelijk Nederlands, soms van mensen die vrolijk postuleerden met de vraag wat een cv was en die vonden dat ze als bediende in een nagelsalon perfect geknipt waren voor de functie van gediplomeerd opticien. Het ging hem daarbij vooral over het gebrek aan moeite die menig sollicitant zich getroostte om een goede professionele eerste indruk te maken. Iets wat kan tellen in de verkoop. Het was zo schrijnend dat je niet wist of je nu moest lachen of huilen.

Ik had wel wat commentaar verwacht, maar niet wat vervolgens gebeurde. Er kwamen meer dan driehonderd reacties binnen op de website van De Standaard en de sociale media. Zo ongeveer de helft kon zich ...