"Toen we startten met een vorming die leerkrachten moest helpen om mishandelde kinderen te herkennen en te helpen, nam ons project een onverwachte wending. Bleek dat alle leerkrachten eerst zelf hulp nodig hadden om hun eigen trauma's van geweld te verwerken". Dit vertelt Jennifer van AMES ons voor we naar een lagere school trekken in de arme buitenwijken van "la Capital".

In de Escuela Buena Vista zien we hoe de leerlingen op een interactieve manier leren dat pesten (op school) niet ok is. Ik spreek ook met de directrice die mij vertelt dat er nu veel meer openheid is op school.

"De leerkrachten kunnen probleemgevallen eruitpikken en de kinderen komen op eigen initiatief hun hart luchten. Meisjes én jongens." Ze illustreert dit met een aantal verhalen die mij serieus van de wijs brengen. "Maar hoe schrijnend deze verhalen ook zijn, nu we er weet van hebben kunnen we tenminste proberen om iets te doen tegen al dat geweld."

Wat verderop in het dorp Chinautla treffen we het medische team van AMES. Zij strijken hier vandaag neer met wat je met veel verbeelding een mobiele kliniek zou kunnen noemen. De dokter en verpleegsters grijpen deze gelegenheid ook aan om de vrouwen op hun rechten te wijzen en hen te laten kennismaken met voorbehoedsmiddelen en het principe van gezinsplanning.

In de parochiezaal geeft een psychologe van deze vrouwenorganisatie ondertussen een workshop rond geweld tegen vrouwen. Een twintigtal vrouwen zijn aanwezig en leren er hoe ze de cirkel van geweld kunnen doorbreken en hun eigenwaarde kunnen ontwikkelen.

Het was onze laatste dag met deze partner. Bij het afscheid krijgen Tineke en ik nog allebei een vrouwencondoom toegestopt. We zijn nu eenmaal geëmancipeerde vrouwen onder elkaar.