Samen met haar collega trekt Mieke Vandenbussche van Oxfam enkele dagen naar Nicaragua en Guatemala. Ze bezoeken er zes partnerorganisaties van Oxfam die iets trachten te doen tegen het geweld tegen vrouwen, een diep ingeworteld probleem in de samenleving van beide landen.

 Het is zover. De rugzak is gepakt. Gewapend met een kleine laptop, een dicatafoon en wat ouderwetse notitieboekjes neem ik straks met collega Tineke het vliegtuig richting Guatemala en Nicaragua.

En wat moet er in onze koffer zitten als we terug huiswaarts keren? Een overvloed aan beeld- en tekstmateriaal om onze communicatie te spijzen en het beleidsbeïnvloedend werk dat onze collega’s uitvoeren te ondersteunen.

Ik weet wat ik ga doen in Midden-Amerika. Met mensen praten, en vooral naar hen luisteren, op zoek gaan naar mooie sprekende verhalen, getuigenissen optekenen van sterke vrouwen. Maar met welke verhalen ik effectief zal terugkomen, daar heb ik nog geen idee van.

Mijn collega die in het Noorden lobbyt rond geweld tegen vrouwen overlaadt me nog met documenten, programma’s, voortgangsverslagen, noem maar op. Extra leesvoer voor op het vliegtuig. Veel theoretische achtergrond, maar hoe zit het in de praktijk? Tineke en ik gaan op zoek naar concrete informatie die we met onze achterban, het grote publiek en beleidsmakers kunnen delen.

Hoe komt het dat vrouwen in Centraal-Amerika zo veel te maken krijgen met geweld? En is er dan geen wetgeving die hen beschermt? Worden ze gediscrimineerd om hun vrouw zijn of zijn er nog andere factoren die meespelen? Wie neemt het op voor deze vrouwen? En hoe pakken ze dat aan? Wat stelt de vrouwenbeweging voor in die landen? En welke rol spelen Oxfam en haar partners? Allemaal vragen waar ik in de komende weken een antwoord hoop op te vinden.

Als de jetlag, het werkritme, de technologie en andere omstandigheden het toelaten, kom ik hier vaak terug met een nieuw verhaal.

Mieke Vandenbussche

Meer info vindt u hier.