Wilco
Foto: 'cia Jansen
Jeff Tweedy heeft zijn hoed diep over zijn oren getrokken. Met wat geluk ziet hij niet hoe leeg de tent is. Voor de Main Stage zit de massa te wachten op de Foo Fighters, hier kan je vlot tot vooraan wandelen. Pijnlijk voor een band met een reputatie als Wilco.

Afwachten wat Dave Grohl en co te bieden hebben, maar Wilco begint straf. Vooral 'art of almost', dat uitgesponnen wordt tot een esotherisch dansnummer, maakt indruk. Als muzikale bouwvakkers trekken de heren van Wilco geregeld een Neil Youngeske gitaarmuur op. Vooral het eerste deel van het optreden is een Hoogmis voor Gitaarliefhebbers.

De ene na de andere topsong passeert: toch straf wat deze heren al hebben samengespeeld de laatste jaren. Bovendien hebben ze ook heel wat verschillende paadjes bewandeld: van alt-country tot pop tot stevige en experimentele rock.

'Exactly what do you want me to be', vraagt Tweedy tijdens Handshake Drugs. Na het razende begin, neemt de band wat gas terug. 'I am trying to break your heart' is prachtig. In 'Whole love' - met Tweedy's kippenvelopwekkende 'I still love you to death' - gaat de band recht naar de harten in het publiek. Helaas zijn dat er niet zo veel. Hoe goed deze heren ook spelen, publiek lokken doen ze met hun vaak hermetische sound niet. 'I am the man who loves you', zingt Tweedy.
Voor de fans, en voor ons, is dat gevoel wederzijds.

Sterk optreden, al hebben we moeite om gefocust te blijven. Anderhalf uur Wilco na drie dagen Pukkelpop voelt een beetje als een caloriebom als dessert nemen wanneer je al een driegangenmaal achter de kiezen hebt: het valt zwaar op de maag.
 

U wil onze betalende artikels lezen maar nog geen abonnement nemen? Meld u aan en proef gratis van  plus-artikels.

Lees gratis ›

Geen betaalgegevens nodig