Asielverhaal van Parwais vindt geen bevestiging in Kaboel
Foto: Mikhail Galustov
Onze correspondente in Afghanistan, Bette Dam, probeerde het asielverhaal van Parwais Sangari te checken. Ze vindt weinig bevestiging.

In de wijk Dehbori achter de Universiteit van Kaboel staan allerlei goed onderhouden woningen. Ergens in deze straten dichtbij het gebouw waar de vrouwelijke studentes hun ‘dormitory’ hebben op de universiteit moet Parwais Sangari (19) hebben gewoond. Het zou in dit gebied zijn geweest waar hun huis zou zijn afgebrand in 2008 en waar Parwais gewond zou zijn geraakt. De grote brandwond laat hij zien op de binnenkant van zijn arm. “En de littekens gaan verder tot onder mijn kleren’, wijst hij naar de linkerzijde van zijn borstkas.

We vragen of hij mee wil naar zijn ouderlijk huis om te kijken hoe het daar nu is. Ook is de fotograaf geïnteresseerd in foto’s op de plaats waar het allemaal mis zou zijn gegaan voor hem, en waar hij het besluit maakte om te vluchten voor de Taliban, zoals hij stelde in de Belgische media. Maar Parwais slaat het verzoek op de dag van aankomst twee keer af. Hij zal de plek waar hij vier jaar geleden vertrok niet herkennen, zegt hij.

Bij de brandweer in de wijk van Parwais vragen we naar een lijst met huizen die zijn afgebrand in deze wijk. De wijk met zeker tweehonderd huizen is niet klein, dus die vraag is misschien niet door iedereen zo gemakkelijk te beantwoorden. Toch is het niet zo dat er elke maand huizen tot de grond afbranden, en zeker niet na een explosie, zoals Parwais aangeeft.

De brandweermannen vinden echter niets terug in hun boeken.

Wat er precies is gebeurd met zijn vader - die volgens hem Abdul Qayoom heet -  is ook niet zo gemakkelijk boven te halen. Volgens Parwais zou de man in dienst zijn bij de geheime dienst, National Directorate of Security (NDS), en in Kabul zijn vermoord. Op de algemene Afghaanse persbureaus wordt hiervan geen melding gemaakt, ook al zo’n aanslag op een hoge official wel nieuws kunnen zijn omdat het niet regelmatig gebeurt.

De werkgever van de vader van Parwais, de geheime dienst, mag formeel niet met journalisten praten. Een commandant die ons toch wat helpt, eist uitleg over wie Parwais is en laat weer gefrustreerd weten dat hij ‘zoveel Afghaanse vluchtelingen’ kent die een verhaal verzinnen. Het verzoek om zelf door zijn administratie te gaan wordt niet gehonoreerd. Volgens de commandant is het ook best mogelijk dat de vader naam niet correct is.

Ook het parlementslid dat een brief schreef (of toch ondertekende) om het verhaal van Parwais te bevestigen, weet nergens van.

Parwais zelf neemt de dagen intussen de telefoon niet meer op. Eerder zei hij dat hij zijn best wil doen om zijn leven weer op orde te krijgen. 'Ik ga nu een paar dagen niemand meer te woord staan omdat ik zie dat journalisten niet altijd behulpzaan zijn in dit geval. En ik moet een paar dingen op orde brengen.'

De advocate van Parwais reageerde gisteren al op berichten uit Afghanistan die twijfels deden rijzen over het verhaal van de asielzoeker. Ze betreurt dat er in ons land geen grondig onderzoek is gevoerd naar zijn verhaal, en meent dat UNHCR 'zijn beste optie' is. Dat de media de zaak nu uitspitten is gevaarlijk, aldus Kati Verstrepen.

Dit is een ingekorte versie van een langer verhaal dat u vandaag in De Standaard vindt of hier in de e-krant.