'Mijn dochter was aan het slapen kort voor het ongeluk. Plots hoorde ze een klap en een botsing.' In het VRT-televisieprogramma Terzake getuigde Hanani Pienaar, de moeder van een van de kinderen uit de verongelukte autobus.

'Voor ze naar de operatiekamer werd gebracht, kon ik even praten met mijn dochter', vertelde Pienaar. Haar dochter was aan het slapen kort voor het ongeluk.

'Plots hoorde ze een klap en een botsing. Ze werd uit haar zetel gekatapulteerd en belandde ondersteboven. Ze zat gekneld. Het was donker, de ruiten waren gebroken, en overal waren wenende en roepende kinderen rondom haar', klonk het.

'Een luide klap'

Een andere overlevende van het busongeluk slaagde er woensdag in om haar vader te bereiken. De twaalfjarige leerlinge heeft twee gebroken benen en een gebroken arm. De vader trok daarop op eigen kracht naar Zwitserland.

In de korte getuigenis aan haar vader kon het meisje meegeven 'dat het donker was. Ik hoorde een luide klap. Alle zetels vlogen in het rond. Ik zat gekneld tussen twee zetels.'

'Ze leeft'

Alex Pues en Jocelyn Camero uit Heverlee stonden urenlang doodsangsten uit om hun dochter Sarah (11). Maar vanochtend om negen uur kwam het verlossende nieuws. Hun dochter Sarah (11) heeft de busramp in Zwitserland overleefd. ‘Onze gedachten zijn nu bij de ouders wiens kind het niet overleefd heeft en bij zij die nog in het ongewisse zijn.’

Even voor vier uur vannacht werden Alex Pues en zijn vrouw Jocelyn plotseling gewekt door een telefoontje. De boodschap sloeg hen met verstomming. De autocar met kinderen uit de Sint-Lambertusschool in hun dorp Heverlee, waarop ook hun 11-jarige dochter Sarah zat, had een gruwelijk ongeval gehad.

‘De uren die volgden, waren een hel’, zegt Alex Pues. ‘We hebben doodsangsten uitgestaan. Aan die uren hoop ik later nooit meer te moeten terugdenken. Dit wens je je ergste vijand niet toe.’ De onzekerheid was enorm. Meer dan vijf uur lang had het koppel niet het minste zicht op de situatie in Zwitserland. Hoe hun dochter Sarah er aan toe was, of ze überhaupt nog in leven was, bleef urenlang onbekend. Een eeuwigheid.

Rond negen uur vanochtend liep een telefoontje binnen vanuit Zwitserland. Sarah was opgenomen op de kinderafdeling van een Zwitsers ziekenhuis. Haar twee benen zijn gebroken, een arm ook. Sarah liep ook een hoofdwonde op. Maar ze leeft. ‘Een enorme opluchting’, vertelt haar vader.

‘Haar verwondingen zullen genezen en hopelijk wordt ze weer de oude. Maar onmiddellijk gingen onze gedachten naar de andere ouders. Velen zijn hun kind kwijt, verschillende weten nog niet hoe hun kind eraan toe is. We leven heel erg met hen mee. Die mensen gaan nu door een hel. Zij maken het ergste mee wat je je kan voorstellen.’

Alex Pues en Jocelyn Camero hebben ondertussen nog geen contact gehad met hun dochter. Samen met de andere ouders vertrokken ze vanmiddag met een vliegtuig van op de militaire luchthaven in Melsbroek naar Zwitserland. Maar de onzekerheid blijft enorm.

‘We hebben eigenlijk nog helemaal geen zicht op de volledige situatie’, zegt Alex Pues. ‘Wel hebben we beelden van de autocar gezien. Onwerkelijk. Het voertuig moet met een enorme knal tegen een muur zijn gereden. Alles is naar voren geschoven. Hoe verder naar voren in de bus, hoe harder de klap moet zijn aangekomen.’