Psychiaters verschillen van mening over geestestoestand beschuldigde babymoord
Foto: *
Op de derde dag van het assisenproces van Sanne Smets (24) uit Kessel-Lo, die ervan beschuldigd wordt haar pasgeboren dochtertje te hebben omgebracht, kreeg de jury de bevindingen te horen van de psychiaters en psychologen die de beschuldigde analyseerden. De versie van de psychiater aangesteld door het gerecht stond lijnrecht tegenover die van zijn collega die door de verdediging was ingeschakeld.

De eerste deskundige is van mening dat de voormalige Chiroleidster toerekeningsvatbaar was en heel goed wist waarmee ze bezig was. Forensisch psychiater Dams, aangesteld door de ouders van Sanne, zag in haar iemand die een vorm van autisme met zich meedroeg.

Gerechtsdeskundige André Bellens verklaarde dat Sanne Smets een gebrek aan empathie en schuldgevoel vertoonde toen ze bij hem verklaringen aflegde. 'Ze besloot haar kind in verschillende fases uit de maatschappij te houden. Eerst ontkende ze het zwanger worden, tijdens het dikker worden ontkende ze tegenover iedereen de zwangerschap. Toen haar vliezen braken negeerde ze dit twee dagen tot ze niet anders meer kon. Ze zette haar foute logica verder tot het niet meer corrigeerbaar was, tot het fatale toe', zei de psychiater.

'Haar emoties en gewetensfuncties konden hier niet in tussen komen'. Hij kon echter geen aandoening vaststellen die wees naar ontoerekeningsvatbaarheid.

Collega-psychiater Lieve Dams merkte bij Smets een autistische stoornis op. Zij omschreef het meisje als een autiste die fungeerde op hoog niveau en haar stoornis kon camoufleren tijdens haar jeugd.

'Tijdens haar jeugd leerde ze babbelen, niet praten. Over inhoudelijke dingen of emoties kon ze niks zeggen, dat leert ze nu pas. Als ze volwassen was, konden enkele dingen haar balans uit evenwicht brengen zoals het overlijden van een familielid, ruzie hebben met een goede vriendin of de geboorte van een baby',  zegt Dams.

Volgens Dams verkeerde Sanne Smets, nadat ze de navelstreng doorsneed, een kwartier in een zwart moment. Ze was de pedalen kwijt en had zich op automatische piloot gezet. Haar angst was de drijfveer met de geboorte van de baby als trigger. Ze besloot deze trigger weg te nemen en jammer genoeg betekende dit de dood van de pasgeborene.


Psycholoog Albert Cardijn voegde toe dat Sanne alles kalm, beredeneerd en rustig bekeek na de feiten. Naarmate de jaren verstreken kwam daar paniek bij kijken, niet op het moment zelf. Hij aanziet Sanne Smets als iemand die toerekeningsvatbaar was voor haar daden.

Psycholoog Elke Bussels gaf aan dat meerdere onderzoeken en testen aantoonden dat Sanne Smets geen autiste was. Ze sloot echter niet uit dat iemand ondanks een druk sociaal milieu autistische trekken kan vertonen. Ze ging eveneens uit van de toerekeningsvatbaarheid van de beschuldigde.