Justine Henin over haar nieuw leven
Foto: rr
Haar elleboog verdraagt nog altijd geen tennis, maar Justine Henin prijst zich gelukkig. Negen maanden nadat een blessure een einde maakte aan haar tenniscarrière begint ze opnieuw te leven. 'Het is een tweede geboorte.'

'Ik had geen sociaal leven. Ik was helemaal opgesloten. Nu maak ik plaats. Ik leer genieten van eten, een gesprek, een wandeling. Het klinkt raar, maar ik ontdek alles met de ogen van een kind. Voor het eerst. Ik zie dingen die ik nooit eerder zag. Ik voel, ik ruik dingen die ik nooit eerder voelde of rook. Ik heb ook afscheid genomen van mijn moeder.'

'Het is een tweede geboorte. Geen wedergeboorte. Maar een tweede geboorte. In een nieuwe wereld, met de ervaringen van de vorige. Mijn ogen zijn opengegaan toen ik dit jaar Wimbledon bezocht. Ik zat op het terras en zag Petrova tegen Azarenka spelen. En ineens voelde ik me een toeschouwer. Het was mijn wereld niet meer. Dat veld, die toeschouwers, ik dacht altijd dat het één wereld was. Mijn wereld. Daar en toen besefte ik dat die toeschouwers na de match teruggingen naar hun wereld. Terwijl ik alleen maar die wereld kende.'

Meer genieten, dat was ook al de slogan van je tweede carrière.

'Ik weet het, maar ik was er toen nog niet klaar voor. Het hangt ook af van je karakter. Ik kon alleen tennissen voor de volle honderd procent. Het leven dat ik leidde was zo intens, dat ik mezelf voorbijliep. Ik had amper de laatste bal geslagen of ik was al bezig met het volgende tornooi. Als ik iets betreur, is het dat. Dat ik niet meer heb genoten van die grote momenten in mijn carrière. Maar voor de rest heb ik geen spijt. De sport heeft me veel gegeven. Niet zozeer herinneringen, als wel waarden. Die ik nu goed kan gebruiken als bedrijfsleider.'

Je nam nu pas afscheid van je overleden moeder, zeg je?

'Ik was heel close met mijn moeder, maar ik kwam tot het besef dat ik eigenlijk heel weinig van haar wist. Ik ben tot op de bodem gegaan. Niet makkelijk, ik heb hulp nodig gehad, maar ik heb het geaccepteerd. Rouwen is loslaten. Het was onmogelijk om dat hele proces tijdens mijn actieve carrière te doorlopen. Ik kropte ook alles op. Nu stel ik me open. Het moest, wou ik ooit een gezin stichten. Ik wil die opgekropte gevoelens, die angsten niet overzetten op mijn kinderen. Ik voel me opgelucht nu, toleranter.'

En nu?

'Het werk is nog niet af. Ik zit nog op de brug tussen twee levens. En dan? Ik laat alles open. Ik wil geen projecten en tijdsdruk meer. Wat komt, komt. Justine for Kids (haar organisatie voor kinderen met kanker, red.) is een zekerheid. Mijn jongere zus bekommert zich daarom. Er is natuurlijk ook de academie hier. Maar voor de rest? Ik ben nogal cerebraal, maar ik had nooit de tijd. Nu wel. Ik ben naar Tintin gaan kijken, ik lees boeken en ik kijk elke dag naar het journaal. Voordien nooit. Maar mijn belangrijkste project zal natuurlijk zijn: kinderen.'

Wordt het gezin-Henin kroostrijk?

'Geen idee. Meer dan één, minder dan vijf. Ik wil kinderen, maar ik wil ook niet alleen een mama zijn. Ik ben nog maar net vrouw aan het worden.'

Dit is maar een stukje uit een langer interview met Henin dat u vandaag in de krant vindt.