Philippe Gilbert verkozen tot Flandrien 2011
Foto: pol de wilde-corelio
Geen kat die er vooraf nog aan twijfelde, maar op een spetterend gala werd het dan toch officieel: Philippe Gilbert is voor de derde keer Flandrien. Mocht ook niet anders, na zo’n seizoen. ‘Ik denk niet dat ik het ooit nog evenaar.’

Het is máár koers, uiteindelijk. En daarom begon het Gala van de Flandrien gisteren niet met het mooiste moment van het jaar, wel met het meest ingrijpende. Op de tonen van The Last Post flitsten vijf minuten lang beelden van Wouter Weylandt over het grote scherm. De zaal, waarin vriendin An Sophie en moeder Nele zaten, was muisstil. Renners waren even weer mensen van vlees en bloed.

De apotheose, een goed uur later, wekte minder emoties los. Want uiteindelijk wist iederéén wel welke naam er uit de bus zou vallen. Alleen over het palmares was nog enige twijfel. ‘Is het al de derde? Echt? Ik zou zweren dat het nog maar nummer twee was’, fluisterde Gilbert toen hij de Flandrien in ontvangst nam. Bij zoveel trofeeën raakt een mens al eens de tel kwijt, blijkbaar. Maar het is dus wel degelijk nummer 3, op rij dan nog. Het Tommeke-tijdperk ligt al lang achter de rug.

Het is het era van Phil nu. Gisteren door zijn collega’s bijna (!) unaniem verkozen tot beste coureur van het land. Nogal wiedes, als je zijn lijstje bekijkt: 24 zeges, 5 klassiekers, twee Belgische titels, alle truien in de Tour, winnaar van de World Tour. ‘Had ik dat op een hele carrière gewonnen, was ik al tevreden. Nu kwam het allemaal op een heel jaar. Het seizoen van mijn leven, dat ik allicht nooit meer evenaar. Hoeft ook niet. Als ik nu elk jaar nog één grote klassieker win, zal ik al heel tevreden zijn.’

El Imbatible

Op het einde van zo’n seizoen krijgt Gilbert één vraag telkens weer voorgeschoteld. Kies er eens ééntje uit. Kies het moment dat je voor altijd zal bijblijven. ‘Luik’, antwoordt hij dan meestal. ‘Of de Tour, dat was ook een jongensdroom’. Maar dit weekend haalde Phil nog een andere herinnering boven: ‘Eén van de strafste dingen was het feit dat ik van 14 april tot en met 2 juli geen enkele koers verloor. Dat is lang hoor, in het huidige wielrennen. Een enorm exploot.’

Het is het beeld dat van dit jaar allicht zal bijblijven. Gilbert, de Onverslaanbare. El Imbatible zoals ze in het Spaans zeggen. Een bijnaam die Alejandro Valverde vroeger kreeg van zijn collega’s bij de jeugd, waar hij ook slag om slinger won. Gilbert bouwde net zo’n status op in het profpeloton. ‘Het heeft zijn gevolgen, natuurlijk. In koers kan ik niet meer doen wat ik wil. In de Tour was het onmogelijk om mee te glippen in een ontsnapping, want niemand wou met mij naar de streep. (haalt schouders op) Normaal, natuurlijk. Toen ik vroeger in een groepje met Bettini of Di Luca zat, was het ook niet aan mij om te rijden.’

 

 Lees het volledige verslag in Het Nieuwsblad van 17 oktober

U wil onze betalende artikels lezen maar nog geen abonnement nemen? Meld u aan en proef gratis van  plus-artikels.

Lees gratis ›

Geen betaalgegevens nodig