'Geloof in het werk dat je doet'
Foto: rr
Steve Jobs wordt vooral geroemd om zijn innovatieve aanpak bij Apple, maar zijn hele levensfilosofie spreekt tot de verbeelding. Vooral de memorabele speech die hij in 2005 gaf aan de universiteit van Stanford raakte bij vele mensen een gevoelige snaar.

Jobs verscheen niet vaak in het openbaar. Zijn mediagenieke 'keynote'-speeches bij de voorstelling van nieuwe producten van Apple waren bijwijlen legendarisch, maar voor de rest trad hij zelden voor het voetlicht. Als hij dat toch deed, leverde het echter soms memorabele beelden op.

Dat was ook in 2005 het geval, toen hij de studenten van de universiteit van Stanford zijn levensverhaal vertelde. Jobs, die ironisch genoeg zelf van school gegooid werd en nooit afstudeerde, begon met te grappen dat hij nooit zo dicht bij een diploma is geweest. Maar algauw ging het dieper: over hoe je je leven kan leiden. Over hoe je je dromen moet volgen. En dat dat niet altijd gemakkelijk is: hij sliep bijvoorbeeld zelf wekenlang bij vrienden op de grond, verzamelde leeggoed om wat geld bij elkaar te schrapen, liep kilometers ver te voet om een deftige maaltijd te krijgen in een hare krisjna-tempel, ... Toch bleef Jobs geloven - een opdracht die hij ook de studenten probeerde mee te geven: 'Je moet vertrouwen hebben iets. In je gevoel, in het leven, in het karma,...'

Die aanpak legde Jobs geen windeieren: Apple begon in de garage van zijn ouders en groeide snel uit tot een miljardenbedrijf met 4.000 werknemers. Maar ook toen ging het niet allemaal over rozen en op zijn dertigste werd hij de laan uitgestuurd door zijn eigen raad van bestuur. 'Ik zag het toen niet, maar uiteindelijk bleek dat mijn ontslag bij Apple het beste was dat mij kon overkomen', blikte hij in 2005 terug. 'Soms verkoopt het leven je een klap op je hoofd. Verlies het vertrouwen niet.' En dat deed Jobs niet: hij startte na zijn ontslag nieuwe bedrijfjes op - zoals Pixar - en ontmoette zijn vrouw. 'Ik ben ervan overtuigd dat ik op de been bleef omdat ik hield van wat ik deed. Je moet zien uit te vissen wat je graag doet. Dat geldt zowel voor je werk als voor je geliefden. Je werk vult een groot deel van je leven, en je kan alleen waarlijk tevreden zijn als je gelooft in het werk dat je doet. En als je het nog niet gevonden hebt, blijf dan zoeken. Geef niet toe.'

Bij die gelegenheid in 2005 had Jobs het ook over de dood en de noodzaak om elke dag te leven alsof het de laatste kan zijn. 'Het besef dat ik zal sterven, is het belangrijkste instrument dat ik heb om belangrijke keuzes te maken in het leven. Zowat alles - verwachtingen, trots, vrees voor vernederingen,... - verzinkt in het niets bij het besef van de dood. Wat rest, is wat echt belangrijk is.' Dat waren geen gratuite woorden, want Jobs wist op dat moment al dat hij pancreaskanker had en de dokters hadden hem maar een paar maanden meer gegeven.

'Niemand wil sterven. Zelfs mensen die naar de hemel willen gaan, zijn niet bereid daarvoor te sterven. En toch is de dood een bestemming die we allemaal delen. En dat is ook hoe het moet zijn, want de dood is waarschijnlijk de beste uitvinding van het leven. Het is hoe het leven veranderingen in gang zet. Het schuift het oude aan de kant en maakt plaats voor het nieuwe. Je tijd hier op aarde is beperkt. Verkwist hem dus niet door andermans leven te leiden.'

Jobs besloot zijn toespraak met de woorden 'Stay Hungry. Stay foolish.' - 'Blijf hongerig, blijf dwaas'.

 

De speech van Steve Jobs aan de universiteit van Standford in 2005

 

 De volledige tekst van Jobs’ toespraak toespraak kan je hier lezen.