Op zijn zwartste momenten – en zo waren er wel een paar – herinnerde Yves Leterme er graag aan dat hij niet noodzakelijk zijn hele leven in de politiek zou blijven. Hij had de deur al eens tijdelijk achter zich dichtgetrokken. En nu doet hij dat opnieuw. Naar de Oeso in Parijs, waar een man die van cijfers houdt zich thuis kan voelen.

 

Yves Leterme heeft Herman Van Rompuy wel vaker kwaad gemaakt. Maar de eerste keer staat nog altijd in het geheugen gegrift. Leterme was in 1992 een jonge belofte in de toenmalige CVP, die als partijsecretaris ook intern het klappen van de zweep had leren kennen. Hij kon zich beginnen warmlopen voor het echte werk, maar hij koos voor iets totaal anders: een job als Europees ambtenaar. Van Rompuy, toen nog voorzitter, kon er niet bij en maakte zich behoorlijk boos, zeker omdat hij ervan overtuigd was dat, als Leterme zou vertrekken, hij nooit zou terugkeren. Het bleek anders te lopen.

Leterme ging naar Europa en keerde vier jaar later toch terug. Nog eens twee jaar later, na de nederlaag die van de CVP de CD&V zou maken, werd hij oppositieleider. Hij was degelijk, hield van cijfers en gaf toe al eens te gaan slapen met een rapport van de commissie Financiën. Men noemde hem een talent, maar ook een boekhouder en een grijze muis. En dat werd nog erger toen hij in 2003, onder meer door diezelfde Herman Van Rompuy, naar het voorzitterschap werd geduwd. Als Leterme de christendemocratie moest redden, dan leek de wanhoop nabij. En weer draaide het anders uit.

Saai werd hip

De recente geschiedenis staat de meesten nog goed in het geheugen. De heropstanding nadat het kartel met N-VA werd gesmeed. De steile opgang als Vlaams minister-president die elke geit hoogstpersoonlijk over de bol ging aaien. , de boerinnen op hun erf ging opzoeken, onhandig met de armen wapperde tijdens het muzikale intermezzo in een bejaardentehuis. Vlaanderen sloot *grijze' Yves in de armen, marketeers probeerden te verklaren waarom saai het nieuwe hip was.

Dat mondde allemaal uit in een hoogtepunt: de verkiezingen van 2007, die van hem de man van 800.000 stemmen maakten. Het werd het begin van een politieke roetsjbaan: hoge pieken, maar ook steeds diepere dalen. De mislukte formatie, de Fortiscrisis, de tocht door de woestijn... het waren de momenten die Leterme van een donkerder kant lieten zien. Vaak met moeite zijn ergernis verbergend, verongelijkt over hoe snel populariteit kan wegsmelten.

Bart De Wever

Nauwelijks drie jaar na Letermes monsteroverwinning sloot Vlaanderen met Bart De Wever alweer een nieuwe held in de armen. Het enige wat Leterme nog leek te moeten doen, was zo stilletjes mogelijk van het podium verdwijnen. En weer draaide het anders uit.

Na 458 dagen onderhandelen zit Leterme nog altijd waar hij zit. Het krediet dat hij als premier nooit wist te verwerven, krijgt hij wel nu hij slechts een regering van lopende zaken beheert en doet wat hij kan om het land van economische rampspoed te behoeden. Of er een regering komt of niet, niemand zal hem stilletjes van het podium moeten duwen. Leterme kiest opnieuw het moment en de omstandigheden van zijn eigen exit. Eindelijk weer de baas over zijn eigen toekomst.

Oorlogswonden

Keert hij nog terug? Opvallend veel politici ruilen dezer dagen de politiek in voor andere oorden. Zijn compagnon de route Inge Vervotte gaat naar de zorgsector zodra er iemand is om haar job over te nemen. Sven Gatz (Open VLD) zocht zijn heil bij de bierbrouwers, Annick De Ridder verdween nog voor ze helemaal tot bloei was gekomen, Steven Vanackere zou al naar de uitgang van het gouverneurschap lonken.

Leterme lijkt in dat lijstje enkel de volgende vertrekker, maar dan een met net iets meer littekens en oorlogswonden dan de rest. En toch. Als er één van die hele lijst ooit terugkeert naar de Belgische politiek, dan zou het best wel eens Leterme kunnen zijn. Het draait bij hem nu eenmaal vaak een beetje anders uit dan iedereen verwacht.