De Oeso wordt door gemakzuchtige journalisten wel eens bestempeld als 'de club van rijke landen'. En eigenlijk klopt dat ook wel zo'n beetje.

De Oeso heet voluit Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling. In het Engels wordt dat OECD of "Organisation for Economic Cooperation and Development".

De organisatie werd in 1961 opgericht, maar de wortels ervan gaan terug tot de jaren na de Tweede Wereldoorlog. De voorloper van de Oeso had toen de taak om een goede bestemming te vinden voor de vele miljarden dollars die naar Europa stroomden in het kader van het Marshall-plan. Het was toen nog vooral een transatlantische organisatie.

Naarmate Europa zijn eigen instellingen ontwikkelde en economisch zelfstandig werd, transformeerde de Oeso zich meer tot een soort denktank en economisch overlegplatform van de Westerse, zeg maar kapitalistische, wereld. De Oeso was één van de vele instellingen die een ideologisch tegengewicht vormden tegen het Sovjet-communisme. Na de val van de Muur speelde de Oeso dan ook een belangrijke rol in de begeleiding van de vroegere Oostblok-landen op hun weg naar een vrijemarkteconomie.

De Oeso telt vandaag 34 lidstaten. Dat zijn nog altijd overwegend Europese landen, maar de 'club' bevat intussen ook diverse landen uit andere continenten, zoals Australië, Chili en Zuid-Korea. Sinds 1 juni 2006 is de secretaris-generaal van de Oeso trouwens een Mexicaan: José Ángel Gurría.

De Oeso profileert zich tegenwoordig als een overlegplatform van alle landen die de politieke democratie en de vrijemarkteconomie in het vaandel dragen. De officiële missie van de Oeso is het promoten van een beleid dat de economische en sociale welvaart op de wereld verbetert. 

In de praktijk telt de club alleen rijke en ontwikkelde landen en streeft ze vooral een agenda van internationale vrijhandel na. Dat levert vaak de kritiek op dat de Oeso geen rekening houdt met de belangen van de derde wereld. Maar de organisatie levert ook flink wat internationaal studiewerk, rond thema's als onderwijs en handel.

Eén van de initiatieven waarmee de Oeso de voorbije jaren het nieuws haalde, was de strijd tegen belastingparadijzen en mondiale fiscale fraude. De organisatie stelde een "zwarte lijst" op van landen die niet willen meewerken aan de internationale uitwisseling van fiscale informatie. Een heikele kwestie, aangezien ook belastingvrijhavens als Zwitserland en Luxemburg lid zijn van de club.

www.oecd.org