Deze wandelaar heeft opgegeven
Sander, Janus, Lin en Géraldine Foto: jlo
Onze laatste training is geslaagd: tijdens de Dodentocht vorige week vrijdag hebben we 56,78 kilometer afgelegd. Over twaalf dagen doen we er dan nog eens 43,22 bij voor de 100 km Oxfam Trailwalker.

Bornem, 12 augustus 2011. Tien minuten voor de start begint het te regenen. Wandelaars zetten hun kappen op, paraplu’s worden opengeplooid. Veel zin om de hele nacht door te stappen heb ik niet, ik ben moe en verlang eigenlijk naar mijn bed. Na de eerste scaninngsmatten krijgen de deelnemers een diadeem met lichtgevende bollen. Dat maakt me vrolijk, iedereen lijkt plots op Mickey of Minnie Mouse. We kunnen er aan beginnen.

Het vertrek gaat moeizaam, na het startschot om 21u01 raken de tienduizend deelnemers niet in beweging. Na een tiental minuten kunnen we eindelijk wandelen en steken we voortdurend stappers voorbij. De gedachte dat ik maar tot aan de controlepost in Merchtem moet afzien, geeft me moed. Na de lus die ons opnieuw in het centrum van Bornem brengt, zakt ons tempo.

Verrader

Onderweg krijgen we verse energie van snickers, rijstaartjes, soep met vers brood en suikerwafels, die kwistig worden uitgedeeld. Maar als ik dat allemaal meng met de nodige energiedrankjes raakt mijn maag overhoop.

De nacht gaat al bij al vlot voorbij en wanneer het licht wordt, weet ik dat we er bijna zijn. Bij brouwerij de Palm, op bijna 50 kilometer, nemen we nog een lange pauze. Voor ons rest er nu nog slechts een dikke 7 kilometer. Op dat moment voel ik me wel een beetje een verrader, wij gaan immers niet door tot we er bij neer vallen... Dit is dan ook niet voor niets een training. Het idee dat ik binnen twee weken wél tot het einde moet doorzetten, schrikt me af. De vraag ‘waarom toch zo afzien?’ spookt af en toe door mijn hoofd…  Het antwoord blijf ik helaas schuldig.

In de verte zie ik de kerk van Merchtem. Een smal pad leidt ons naar de sporthal, onze laatste controlepost. Ons doel is bereikt! We mogen stoppen.

Afleiding

Meer dan twaalf uur heb ik samen met mijn teamgenoten gewandeld. Ik had geen blaren, mijn spieren waren vermoeid maar deden eigenlijk geen pijn. Alleen mijn enkels en de zolen van mijn voeten zijn zwaar belast. Wat ik het zwaarst vind aan zo'n lange tocht is dat de tijd zo traag voorbij gaat. Wanneer je nadenkt over elke pas, tikken de minuten tergend langzaam voorbij. Gelukkig zorgen supporters die ons aanmoedigen langs de weg en DJ's die plaatjes draaien voor afleiding.

In Merchtem moesten we ons melden bij de ‘opgevers’. Ik wou graag een reden geven waarom ik stopte, maar zo werkt het uiteraard niet. Ook in de uitslag staat er ‘deze wandelaar heeft opgegeven’. Geen medaille, diploma of gladiool (dit jaar werd de verse ananas vervangen door een bloem)… Logisch, maar toch stak dat tegen. Ik ben helemaal geen opgever, maar net een doorzetter en dat moet ik nu eind augustus nog maar eens bewijzen! Zaterdag 29 augustus start de Oxfam Trailwalker in de Hoge Venen.