Arctic Monkeys
Foto: Koen Bauters
Het podium opslenteren met een sigaret in je mondhoek. Heeft Alex Turner dat soort rock-'n-rollnonchalance van zijn maatje Josh Homme geleerd? De monkeys trappen af met een ziedend 'Library pictures' - Turner al ooit zien headbangen? Wij nu wel.

Bij 'Brianstorm' wordt het publiek gek en joelt het de gitaarriff mee als was het een zeeroverslied. ("Oooh-woo-hooo!!!!") Een meisje houdt een pancarte met "Gij kunt mij krijgen" omhoog. Kijk, dat willen we Turner nu eens hardop horen voorlezen.

De flow zit goed. De uptemporockers wisselen elkaar snel af en de dolle jongens en meisjes krijgen geen adempauze. In 'Still take you home' gaat Turner theatraal op zijn knieen gitaar spelen. Dat zou hij twee jaar geleden nooit hebben gedaan.

Arctic Monkeys spelen zorgelozer en met meer plezier dan vroeger. Daar zit de nieuwe plaat Suck it and see wellicht voor iets tussen. De Monkeys ontdekken er dat rock ook gewoon fun kan zijn en laten er hun typische Britse reserves varen. Die relaxte attitude werkt op Werchter: 'Don't sit down cause I've moved your chair' laat zijn stonerrockgroove lekker doorhangen.

Het blijkt nog steeds niet evident om songs uit Humbug, de grilligste Monkeysplaat, te laten rijmen met het poppy werk uit de begindagen. Het nukkige 'Pretty visitors' staat haaks op de poppunk van 'Teddy picker', dat nogal raar botst met het slepende 'Crying lightning'. De geinige bluesy rocker 'Brick by brick' doet ons weer opschrikken. Allemaal puike songs, alleen haalt dat van de hak op de tak springen de dynamiek van de show overhoop.

Het prachtige nieuwtje 'She's thunderstorms' introduceert dan weer een gevoeliger Arctic Monkeys: eentje waar de moshende pubers vooraan minder voeling mee hebben.
Zij schieten pas weer in gang met het epileptische oudje 'View from te afternoon' en, natuurlijk, met het manische 'I bet you look good on the dancefloor'.

Tja, na vier platen hebben de Monkeys verschillende smoeltjes die niet altijd even compatibel zijn. Want zijn ze nu punks of Britse songwriters zoals Richard Hawley? Zijn ze stonerrockers of balladeers? Moeten we crowdsurfen of elkaar romantisch in de armen vallen?

Een festivalpubliek dat graag hapklare sets voorgeschoteld krijgt, is die veelzijdigheid niet gewend. Aan het einde van de show zijn de fans gelukkig helemaal uitgelaten, dankzij 'Fluorescent adolescent' en een hartverscheurend '505'.

We klagen niet. Dit is een band die een artistiek hoogtepunt beleeft en soepeler musiceert dan ooit. Wie durft de lat hoger leggen?

U wil onze betalende artikels lezen maar nog geen abonnement nemen? Meld u aan en proef gratis van  plus-artikels.

Lees gratis ›

Geen betaalgegevens nodig