De Vlamingen Liesbeth De Schamphelaere en Andreas Voet verblijven momenteel in Christchurch en maakten de aardbeving vanop de eerste rij mee. Zelf zijn ze ongedeerd, maar ze zijn erg onder de indruk van alles wat ze gezien hebben.

Liesbeth en Andreas zijn op wereldreis en waren nog maar net vanuit Thailand in Christchurch aanbeland toen de aarde begon te beven.

'We waren net in onze jeugdherberg toen het gebeurde', vertelt Liesbeth. 'We kwamen net uit de douche, want we hadden lang geslapen door onze jetlag en hadden enkel een t-shirt en een broek aan, geen schoenen, nog geen ontbijt. Gelukkig zijn we wel veilig uit de jeugdherberg geraakt.'

Eens buiten, mochten ze niet meer terug naar binnen. 'We moesten een uur of vijf wachten in een park - zonder eten, zonder drinken, nergens winkels open - heel het centrum afgesloten, geen wc's, geen drinken, geen eten. De mensen die nog vastzaten in de gebouwen en de gewonden kregen natuurlijk voorrang.'

Complete ravage

Liesbeth en Andreas gingen even een ommetje maken en zagen zo de vreselijke gevolgen van de verwoestende aardbeving. 'Hele huizen die ingestort zijn, muren die zo van de gebouwen zijn gevallen, straten die volledig opgebroken liggen, modder die uit de riolering stroomt, bussen die onder rotsblokken terecht gekomen waren, bloedende mensen - echt vreselijk...', beschrijft Liesbeth de situatie.

'Rond een uur of  zes werden we dan naar een ander park gestuurd om daar zogezegd eten, drinken en een slaapplaats te krijgen, maar de situatie was daar nog ongeveer hetzelfde. Geen eten, geen drinken, regen en een paar plastieken en houten planken om op te zitten.'

Veel informatie kregen ze ook niet, want radio en televisie waren uiteraard niet beschikbaar. 'Gelukkig waren er veel gastvrije mensen. We hebben een deken gekregen van iemand, studentes kwamen speciaal naar daar met eten en koekjes die ze hadden gemaakt, mensen kwamen naar daar om slaapplaatsen aan te bieden enz... ongelooflijke gastvrijheid dus.'

Heel veel geluk

'Rond 20u mochten we dan een hangar in met 2000 anderen - vooral toeristen  - om ons te registreren bij het Rode Kruis en een deken en eten te krijgen. Om 21.45u stonden we nog steeds in de wachtrij en gelukkig waren er twee gastvrije Nieuw-Zeelanders die nog wat bedden over hadden en die tegen de adviezen naar de hangar zijn gereden in Hagley Park (daar moest dit weekend normaal gezien het Flower Festival doorgaan dit weekend) en nu verblijven we dus bij hen.'

Liesbeth en Andreas zijn ongedeerd en enkel hun spullen kwijt. 'Wij hebben dus geluk gehad op alle vlak, maar voelen enorm mee met alle mensen hier die iemand verloren hebben of wiens familie nog vastzit... Het is echt vreselijk.'