Cédric Van Branteghem krijgt Vlaams Sportjuweel 2010
Cédric Van Branteghem Foto: photonews
Atleet Cédric Van Branteghem is de laureaat van het Vlaams Sportjuweel 2010. Hij werd dinsdag in het Brusselse Kaaitheater gehuldigd op de jaarlijkse Ontmoeting met de Vlaamse Sportwereld.

De 31-jarige Van Branteghem, die op 27 augustus op de Memorial Van Damme zijn laatste 400 meter uit zijn loopbaan liep, sloot dit jaar een uitzonderlijke sportieve loopbaan af. De Oost-Vlaming won twee keer de Gouden Spike en was even Belgisch recordhouder op de 400 meter. Met de estafetteploeg won hij zilver op het WK indoor en brons op het EK.

Het Vlaams Sportjuweel is een prijs van de Vlaamse Gemeenschap, en wordt toegekend aan een Vlaamse sporter die in de loop van het jaar een opmerkelijke prestatie leverde of een uitzonderlijke loopbaan afsloot. De prijs kan maar een keer in een carrière gewonnen worden. Vorig jaar ging de prijs naar gewichtheffer Tom Goegebuer.

Op de uitreiking van de Vlaamse Sportprijzen is de Vlaamse Prijs voor Sportverdienste, voor een persoon of organisatie die zich op een bijzondere wijze voor de sport in Vlaanderen heeft ingezet, toegekend aan het Sportimonium in Hofstade, een museum over sport en zowat synoniem voor het Vlaams sportgeheugen.
 

Trots
'Dit is mijn Lifetime Achievement Award', aldus Van Branthegem. 'Ik heb in mijn carrière niet zoveel prijzen mogen in ontvangst nemen (hij won 2 keer de Gouden Spike en werd vorig jaar samen met zijn collega's van de 4x400 meter uitgeroepen tot Ploeg van het Jaar, nvdr) en net daarom ben ik heel erg vereerd met deze prijs. Het is een bijzondere vorm van erkenning voor de atleet én de mens Cédric Van Branteghem.'

De jury van de Vlaamse Sportprijzen noemt Van Branteghem een inspirerende atleet voor jongere sporters en dat doet hem duidelijk deugd. 'Ik denk dat ik mag zeggen dat ik een lange en succesvolle carrière met veel ups en downs achter de rug heb. Ik werd dikwijls geremd door blessures, maar heb altijd bewezen dat ik kon terugvechten. In die zin hoop ik inderdaad een voorbeeld voor de jeugd te kunnen zijn. Ik behoorde jarenlang tot de Europese top maar door die vele blessures heb ik dat individueel nooit kunnen verzilveren. De medailles die ik in de nadagen van mijn carrière won met de aflossingsploeg zijn in die zin meer dan een pleister op de wonde.'

Heimwee naar de piste heeft Van Branteghem vooralsnog niet. 'Ik weet dat het op een gegeven moment misschien weer zal kriebelen, maar het is echt gedaan. Mijn lichaam is op. Met deze prijs is de cirkel wat mij betreft rond.'