De split-rate van Shakira
Foto: ap
Shakira, de Colombiaanse met Libanese en Catalaanse roots, wil alle windstreken bijeenbrengen, maar soms slaat het kompas op hol.

’Dit is hier een rockoptreden, en geen modeshow’, leek Shakira te willen zeggen. Als een roze madonna schreed ze in haar eigen processie dwars door het middenplein van het Sportpaleis, handjes uitdelend en minzaam
glimlachend, waarna ze haar gewaad afrukte en uitdagend het podium besprong.

Gitaren en bassen, punky kuiven en baarden, veel zwart en o-benen waarschuwden nogmaals: moeders, hou uw tienerdochters goed vast.
De overgang tussen haar laatste twee platen, de elektropop van She wolf en de latin-rock van Sale el sol, gaf al aan dat Shakira teruggreep naar de muziek en de taal waarmee het allemaal begon voor haar. Beter een barracuda in de Spaanstalige markt dan een van de vele piranha’s in
de Amerikaanse.

De Colombiaanse heeft trouwens meer dan genoeg troeven om
zich te onderscheiden van de concurrentie: ze danst als een slang die haar bezweerder in de mand krijgt, ze is gezegend met een naturel en een schoonheid waar geen cosmetisch masterplan aan kan, en live blijft haar zang - kopstem inbegrepen - moeiteloos overeind, ook al staat ze geen seconde stil.

Waarom ze zich zondag dan toch liet betrappen op de trucs van diezelfde concurrentie? De bekkenbewegingen rond de microfoonstandaard, de
smachtende blikken ter begeleiding van knipogen als ’I’m here to please you, tonight i’m all yours’, het al krappe topje dat uiteengereten werd om een vleeskleurige sportbeha te onthullen. Suggestief met de stormram.

Halverwege zat het rockgedeelte erop en was het alsof The Misfits discreet plaats moesten ruimen voor Jem And The Holograms - voor wie de tekenfilmserie uit de jaren tachtig nog kent, waarin een poppy meisjesband in pastelkleuren voor het hoogste podium strijdt tegen een stel nijdige rocksters met zwarte mascara.

In het geval van Shakira verliep de metamorfose via een kort ballettoneeltje waarin een boeket bloemen werd doorgegeven, een bedenkelijke etnoversie van Metallica’s ’Nothing else matters’ met strijkers en mandoline, en een behoorlijk gênant flamenconummertje met haar percussionist. Haar veelzijdigheid leek plots op een identiteitscrisis, waarin de rockchick, de cowgirl en de folkie toekeken hoe het zigeunermeisje met de show aan de haal ging, de latin-toer op.

De indruk bleef dat ze zich daar ook het best voelde en dat
het publiek haar daar ook het liefst zag, tussen de reggaeton van ’La tortura’, de tribal-dance van ’Gordita’ en de merengue-rap van ’Loca’. Zelfs al bewees ze met de Arabische invloeden en haar sensuele buikdans in ’Ojos asi’ - de perfecte cliffhanger voor de bisronde - dat ze met haar latin een hele wereld kan bespelen.

Gezien op zondag 12/12 in het Sportpaleis, Antwerpen.