Barry Hay doet Proms goed
Grace Jones Foto: kba
Met drie prestigieuze has–beens en een sterk spektakel verwent de Night of the Proms dit jaar zijn publiek. Maar het is surprisegast Barry Hay die de lont aan het vuur steekt.

Het is een van de weinige gebeurtenissen die de alternatieve én de elitaire cultuurfans verenigt in hun gezamenlijke weerzin, maar voor een breed publiek is de Night of the Proms een event met klasse.

Dat valt niet enkel af te lezen van de talrijke VIP–uitnodigingen door sponsorende bedrijven, maar het Sportpaleis is ook 'aangekleed' met een uitstekende klankversterking, een gedempte belichting, en her en der stewards die u op elk moment een heerlijke avond willen toewensen.

Het publiek speelt goed mee: mensen zijn vaak wat opgekleed, en gedragen zich voornaam. Die ene onverlaat voor me die rechtveerde toen John Fogerty 'Down on the corner' inzette, kreeg helemaal geen navolging. Het fantasierijke 'Capriccio Italien' van Tchaikovsky kreeg beleefd applaus en toen 'Land of Hope and Glory' op het einde zijn aanloop nam, verlieten maar enkele honderden mensen de zaal.

Kortom, de Night of the Proms is een topevenement voor een mainstream publiek. En dit keer had de organisatie interessante gasten gestrikt: John Fogerty, destijds de voorman van Creedence Clearwater Revival; Boy George, destijds de voorman van Culture Club; en Grace Jones, maar die is altijd haar eigen voorvrouw geweest.

Robert Groslot dirigeerde het orkest Il Novecento al voor de twintigste keer doorheen een 'betoverende mix van popmuziek en klassieke werken' en had door zijn huwelijk vorig jaar het recht verworven Mendelssohns 'Bruiloftsmars' te dirigeren. We genoten meer van het verrassende 'Abu Hassan' van Weber. Het dient gezegd dat wie kwam om te genieten van klassieke snippers, niet geremd werd door de klank. Die was dubbel zo goed als onlangs bij Sting.

Met zoveel troeven kon er niet veel misgaan, of het zou aan de buitenlanders liggen. En ja hoor, toen Boy George 'Victims' inzette, vielen we bijna van onze stoel bij het horen van het lage gekras dat de ooit zo verleidelijke nicht uitstootte. Zo vervallen was die stem dat ze eigenlijk weer aan kwaliteit won, maar dan in de Tom Waits–liga.

Maar George is decadent genoeg om fysieke aftakeling in zijn voordeel om te buigen en zijn versie van 'Karma Chameleon, heel 'klein' gebracht met drie jonge dames die rond hem fladderden en een zaal die lekker meezong,
was een hoogtepunt in de avond. Zijn 'Do you really want to hurt me' haalde de hoge noten echter niet en was meer zelfkwelling dan genot.

Ook Grace Jones was niet vlekkeloos. Om haar toe te laten haar gesofisticeerde garderobe te etaleren kwam de zangeres vijf keer terug. Aan pluimen, hoeden, vouwen, kleuren en een verrassingskont (in 'La vie en rose') geen gebrek, maar de diva verloor nogal wat van haar strakke cool door de suikerzoete arrangementen en vond in 'I've seen that face before' haar micro ook niet goed. Ze oogstte lauw applaus en mag nog wat werken aan snedigheid.

John Fogerty zat in het programma vervat als apotheose. Zijn stem is nog steeds dezelfde en hij heeft natuurlijk goeie songs zat. Een thuismatch van een zeer professioneel entertainer was dit, maar hij had het ongeluk dat een half uur vroeger de verrassingsgast Barry Hay, van Golden Earring, het dak van het Sportpaleis geblazen had met enthousiaste versies van 'Radar Love en 'When the lady smiles'. Op de rockschaal scoorde de no–nonsense
aanpak van Hay het hoogst, en hij was de enige gast waarvoor het publiek echt wild werd.

En tussendoor hoorden we de vaste elementen. De Britse vioolacrobaat Charlie Siem werd evenzeer door meisjesgekrijs als door Il Novecento begeleid, maar hij liet best wel een gevarieerd repertoire smaken. John Miles mag zichzelf stilaan 'John Music' noemen, en het publiek kan zich duidelijk geen Proms voorstellen zonder die evergreen–die–al–lang–niet–meer–groen–smaakt. Als crooner ('Mack The Knife', ..) is Miles evenwel middelmaat.

Het podium in het Sportpaleis oogde groots en een beetje futuristisch en de videoshow, op vijf grote schermen, verliep rimpelloos. Gezellige nostalgie, een goeie klank, veel hits en een 'happy' sfeer maken van deze 26ste
Proms voor fans van het genre een hoogvlieger.

Gezien in Sportpaleis te Antwerpen op 22/10. Nog tot 6/11.