'Niets leek Raymonde na het overlijden van haar man nog te interesseren' (Jean Marmitte uit Oudergem, gisteren in Het Nieuwsblad)

Verhalen zeggen altijd meer dan cijfers. Vorige week berichtten alle kranten over de jaarlijkse gezondheidsenquête, waaruit bleek dat het aantal gevallen van zelfdoding in België weer met twee procent was gestegen. 'Ja ja', sprak de gemiddelde lezer, en hij pulkte eens in zijn neus.

Tom Naegels maakte zich er in de weekendkrant nog druk over: alarmerende cijfers over zelfmoord zijn na een dag weer vergeten, terwijl een marginaal fenomeen als een wurgspelletje bij jongeren vorig jaar wekenlang het nieuws beheerste. Onderwijsminister Pascal Smet kreeg toen de volle laag omdat hij niet meteen een sensibiliseringscampagne op poten zette. 'Ik wil geen slapende honden wakker maken', argumenteerde Smet.

Wilden de kranten vorige week ook geen slapende honden wakker maken? Speelden ze daarom de onheilstijdingen over onze zelfmoordneigingen in mineur? Het heeft in ieder geval niet geholpen: gisteren werd het nieuws beheerst door twee redelijk spectaculaire verhalen van zelfdoding. Een politiecommissaris benam zich samen met zijn vrouw van het leven in het commissariaat van Ieper en in Oudergem gooide een bejaarde vrouw zich van haar balkon op de twaalfde verdieping.

De onfortuinlijke vrouw kwam op een nog veel onfortuinlijker voorbijganger terecht, die ook op slag dood was. Hoe dat allemaal precies in zijn werk ging, werd in enkele kranten met kleurige pijltjes op de foto van het grauwe flatgebouw aangeduid. De gemiddelde lezer stopte meteen met neuspulken toen hij dat allemaal mocht aanschouwen. Schaamteloze sensatiezucht of diepmenselijke empathie? Dat laten we in het midden, we willen geen slapende honden wakker maken.