Red Mijn Huis
Foto: rr
Na de programma’s waarin we op zoek gaan naar een huis, dat met de grond gelijk maken, onderweg een paar stijltips ontvangen en de woning helemaal heropbouwen, laten we ons in dit programma vangen aan malafide makelaars. Een logische stap in het bouwproces.

Het koppel met drie kinderen dat in de eerste aflevering van 'Red Mijn Huis' het slachtoffer was van oplichters, besloot twee jaar geleden een sleutel-op-de-deur-woning te bouwen. Online stootten ze op een website van een bouwfirma met spelfouten - ‘loccaties’ - maar met tegelijk de garantie ‘bouwen tegen huurprijzen’.

Nadat ze beslissen met die firma in zee te gaan, krijgen ze een brief in de bus waarin hen wordt gevraagd cash voorschotten te betalen, ‘omdat er recent veel ongedekte cheques circuleren’. Het begin van een lijdensweg die uitmondt in een huis waar vanalles aan schort, maar de slachtoffers wel 185.000 euro lichter maakte.

‘Red mijn huis’ moet bij de kijkers twee gevoelens oproepen. Er is het medelijden met de gedupeerden. Dat gevoel belichaamt Pascale Naessens wanneer ze op zoek gaat naar wilde weldoeners die gratis het scheefgebouwde huis willen rechttrekken.

En er is de woede. Die neemt ex-militair Philippe Smets, een nieuw tv-gezicht, voor zijn rekening. Het Nederlandse tv-programma ‘Breekijzer’ indachtig jaagt hij op de fraudeurs. Daarmee bespeelt hij het buikgevoel van heel wat Vlamingen die zich ooit eens bedrogen voelden maar dat eigenlijk niet durfden zeggen. Deze ‘hunter’ doet dat wel.

Alleen gaat dat niet veel verder dan frasen als ‘Nu heb je precies niets meer te zeggen. Ga maar weer lopen voor de zoveelste keer’, zonder daarbij echt man en paard te noemen. Op brievenhoofden is een bedrijfsnaam zichtbaar, de volledige naam van de oplichters blijft grotendeels verborgen. Daarvoor bestaat vast een juridische verklaring die de makers van het programma ons liever besparen.

Het is ook niet helemaal duidelijk hoe Smets de sprong maakt tot bij die frauders. Zonder twijfel verliep dat via de Kruispuntbank voor Ondernemingen, een cruciale bron van informatie voor wie zich wil wapenen tegen frauduleuze aannemers. Waarom tonen de makers dat dan niet?

Naast dat medelijden en die woede, riep ‘Red mijn Huis’ bij ons echter nog een derde gevoel op: ongeloof. Wie zonder morren voorschot na voorschot cash op tafel legt en facturen betaalt vooraleer het resultaat te hebben gezien, moet toch een beetje lichtgelovig zijn. Als er al een les uit deze eerste aflevering viel te trekken, was het dat verhalen die te mooi klinken om waar te zijn, dat meestal ook niet zijn. ‘Red mijn Huis’ herinnert ons daar op vakkundige wijze aan.