Iedereen wil Morrissey kussen
Foto: koen bauters
Ongelooflijk hoe Morrissey zijn charisma behoudt. In een nokvolle Elisabethzaal moest de Brit de fans van zich afslaan.

 Het publiek veerde meteen recht bij het eerste zicht op Morrissey, om daarna niet meer te gaan zitten. Staande ovatie nog voor de eerste noot, gejoel toen ‘This charming man’ luid en ruw uit de startblokken schoot, en honderden handen vooraan die naar de ster reikten.

Duidelijk: Morrissey is op zijn vijftigste nog even populair als toen hij met The Smiths de Britse rock een schop onder haar luie kont verkocht. Hij had een zwart pak aan, en leek met zijn strakke haarsnit zo weggelopen uit de vroege sixties, toen mannen nog mannen waren.

De vijf muzikanten trokken een luide gitaarmuur op die viriel en ruig klonk, kwaliteiten die nogal wat fans duidelijk op Morrissey projecteerden. Weinig artiesten hebben zo’n duidelijke erotische uitstraling op zowel mannen als vrouwen, en laten zich dat zo openlijk welgevallen.

De set raasde door de jongste cd Years of Refusal, ondertussen her en der songs sprokkelend uit vorige platen en de Smiths-periode. Na zeven minuten waren ‘Charming Man’, ‘Irish Blood English Heart’ en ‘Black Cloud’ al gepasseerd en juichte het publiek toen de eerste noten van ‘How soon is now’ door de zaal scheurden.
Deed het ertoe dat de band niet bepaald een goed evenwicht vond? Dat de drumslagen van onder de grond leken te komen? Grosso modo stond daar een krachtige sound, waar scherp gitaarwerk doorheen priemde. Punkrock die wat aangekomen is, zoals Morrissey zelf.

Hoogtepunten zat. ‘How could anyone possibly know how I feel’ was een eerste moment buiten categorie. Dat hij tijdens ‘Let me kiss you’ zijn doorweekt hemd uittrok en het publiekwaarts gooide, deed bijna vergeten wat een sterke song dat is. ‘The world is full of crashing bores’ bracht even wat rust, wat welgekomen was.

Intussen was de eerste fan op het podium gesprongen om zich rond Morrisseys nek te werpen, wat de zanger merkwaardig lijdzaam liet gebeuren voor de security de vandaal hardhandig wegtrok. ’s Mans omgang met idolatrie is merkwaardig: in zijn songs koestert hij een ondraaglijke alleenheid, op podium wil hij door iedereen geliefd worden.

‘Seasick, yet still docked’ was een sfeervolle uitschieter in de set die helemaal niet evolueerde naar een ‘best of’, maar met het potige ‘The loop’ stevig bleef doorgaan.

Voor wie het nog niet doorhad, volgde ‘I’m ok by myself’: hij heeft niemand nodig, de hand die op zijn schouder ligt kan een mes vasthouden. Maar daar hadden fans geen boodschap aan: de een na de andere sprong het podium op, er waren haast geen veiligheidsmensen genoeg.

Stevig, sfeervol concertje. Maar eigenlijk verwacht je van deze iconische figuur niets minder.

Morrissey. Gezien in Elisabethzaal te Antwerpen op 8 juni.

 SETLIST:

This charming man
 Irish blood, English heart
 Black cloud
 When last I spoke to Carol
 How soon is now?
 I'm throwing my arms around Paris
 How can anybody possibly know how I feel?
 Let me kiss you
 The world is full of crashing bores
 Ask
 Why don't you find out for yourself?
 Seasick, yet still docked
 Some girls are bigger than others
 Sorry doesn't help
 Best friend on the payroll
 I keep mine hidden
 The loop
 Girlfriend in a coma
 I'm ok by myself
 
 First of the gang to die


 

U wil onze betalende artikels lezen maar nog geen abonnement nemen? Meld u aan en proef gratis van  plus-artikels.

Lees gratis ›

Geen betaalgegevens nodig