Bob Dylan in Vorst: een verfijnde beeldenstorm
Foto: vum

Twintig jaar is het geleden dat Dylan zijn eerste 'never ending tour'-concert in Brussel speelde. Voor een halfvolle zaal beende hij toen zijn repertoire tot op het bot uit, waarna elke fan van het eerste uur zwoer nooit meer een voet op zijn optredens te willen zetten. En zie, tien concerten later staan ze er terug, dit keer met kinderen én kleinkinderen in een al maanden op voorhand uitverkochte zaal.

Wat is het toch dat Dylan de jongste jaren zo populair maakt? Aan zijn stem zal het wellicht niet liggen, die klinkt tijdens elke visite in Vorst steeds dieper en rauwer, alsof zijn huig voor zijn tong hangt. En voor veel dynamiek op het podium moet je tegenwoordig bij hem ook niet op de eerste rijen staan. Bovendien verstopt Dylan zich tijdens de concerten van deze Europese toernee opnieuw voortdurend achter zijn speelgoedorgeltje.

En toch ging 'Modern Times', zijn jongste plaat, ruim zes miljoen keer over de toonbank, ligt er vrijdag al een opvolger, 'Together through life', in de winkel en draait de bijna achtenzestigjarige artiest als dj nog wekelijks zijn eigen Theme Time Radio Hour.

Het antwoord is eigenlijk heel eenvoudig. Dylan is misschien wel de laatste performer die zijn métier letterlijk neemt. Optreden is voor hem honderd avonden per jaar zichzelf en zijn eigen songs herontdekken, bijschaven en een nieuwe richting induwen.

In Brussel was dat woensdagavond niet anders. Daar liet hij zich omringen met zijn vaste band waarmee hij ook zijn nieuwe plaat opnam. Het schuurpapier dat tijdens de opener 'The Wicked Messenger' nog aan zijn stembanden hing, liet vermoeden dat het wel eens zijn laatste concert op Belgische bodem zou kunnen worden.

Maar Dylan liet vanaf het derde nummer, 'Man In The Long Black Coat', regelmatig horen dat hij nog wel degelijk het gaspedaal dieper kan induwen. Zijn twee uur durende set switchte moeiteloos van herwerkte sixties klassiekers (een noot-perfect 'Desolation Row') naar recent materiaal. En daarin toonde hij zich bovenal meester van zichzelf.

Begeleid door een stel hakkende gitaren en een strelende viool klonk 'Ain't Talking' als vitriool voor vuilbekkende overspelers. Of 'Sugar Baby' (op Love And Theft een monotone afsluiter), dat dankzij een perfect geoliede band uitgroeit tot een hoogtepunt van de avond.

Wie aandachtig luisterde ontdekte bovendien dat Dylan-de-performer tegenwoordig niks minder dan een alter ego is voor Dylan-de-DJ. Net dezelfde genres van zijn favoriete liedjes in zijn radioshow hoorde je woensdagavond terug in Vorst: de hitsige Chicago-blues van 'Blind Willie McTell', de rokerige jazz in de bis 'Spirit On The Water' en de speelse, pure rockabilly shuffle die zich vastspijkerde in het zwierige 'Thunder On The Mountain'.

Uiteraard kwam de verveling sporadisch uit Dylans hoed lonken: 'Highway 61' miste die vurige panache van twintig jaar terug, 'I don't believe you' kabbelde braafjes en richtingloos rond. Maar ze waren veelal schaars, de momenten waar de performer even naar de automatische piloot greep.

Waarom was het dan dat Dylan toch een staande ovatie na bijna elke nummer kreeg? Omdat zijn publiek wellicht nu pas accepteert dat geen enkel van zijn nummers ooit geschreven werd om definitieve versies achter te laten. Die zoektocht naar innovatie zal blijven duren, zolang de never ending tour ook langs Brussel passeert. En op basis van zijn huidige verfijnde beeldenstorm kan u alvast uw ticket voor een volgend concert iets vroeger boeken.

Bob Dylan, gezien in Vorst Nationaal, woensdag 22 april

SETLIST
The Wicked Messenger
It's All Over Now, Baby Blue
Man In The Long Black Coat
Stuck Inside Of Mobile With The Memphis Blues Again
Blind Willie Mc Tell
Desolation Row
Honest With Me
Sugar Baby
Highway 61 Revisited
Ballad Of A Thin Man
I Don't Believe You
Ain't Talking
Thunder On The Mountain
Like A Rolling Stone

Bis:
All Along The Watchtower
Spirit On The Water
Blowin' In The Wind