Geloofwaardige soul tegenover kleffe ballads
Foto: Koen Bauters

Volgens de legende was Mick Hucknall in 1976 één van een veertigtal nieuwsgierigen die in de Lesser Free Trade Hall in Manchester zagen hoe de Sex Pistols rock-atomen spleten en er punk mee kickstartten. In de kleine zaal sloeg de vonk over op latere leden van de Buzzcocks, The Fall, The Smiths en Joy Division.

Als beroemde roodkop in de showbizz heeft Hucknall het allang gehaald van John Lydon. Tegenover één studioalbum van de Pistols, staan er tien van Simply Red, waarvan elk minstens gouden cijfers haalde - 'Stars' uit 1991 ging liefst twaalf keer platina.

Op de eind vorig jaar verschenen dubbelaar 'Simply Red 25: The Greatest Hits' staan er evenveel hits te blinken, maar ze zijn lang niet allemaal even 'great', bleek zaterdag in een gezapig vol Sportpaleis. En dan hebben we het vooral over ballads als 'Your mirror', 'Home', 'You make me feel brand new' en 'For your babies'. Wellicht doen die het voortreffelijk bij het hernieuwen van de huwelijksgeloften, maar door ze telkens tussen twee uptempo nummers in te plaatsen, haalden ze het eerste uur alle vaart uit het optreden.

Hucknall kan trouwens een landkaart vullen met gemeenplaatsen. 'I don't believe in many things but you', 'All I need is the air that I breath', 'Your beauty lies within you': zonder verpinken brengt hij de meest afgekloven zinsneden. Die avond in 1976 lijkt wel heel ver weg dan.

Al onderscheidde hij zich ook toen al van zijn generatiegenoten. Terwijl Morrissey (The Smiths) en Ian Curtis (Joy Division) hun woede en vervreemding in een gekwelde, ontheemde en heel blanke sound vertaalden, ging Hucknall inspiratie halen bij soul, reggae en jazz, de muziek waar hij mee opgegroeid was.

Met zijn zijden stem, gevoel voor popmelodieën en meezingbare refreinen, en kenmerkende krullenbol kende hij instant-succes. Uit 'Picture book', het debuutalbum uit 1985, staan 'Holding back the years', 'Come to my aid' en 'Jericho' nog altijd trots overeind.

Ook live pakt Simply Red de mensen in met die gestroomlijnde mix van witte soul, r&b-pop en smooth jazz. Zonder hulpstukken, want het decor met flakkerende TL-buizen en twee videoschermen was nogal schraal voor een 25-jarig jubileum.

Bij de werktuiglijke solo's van de gitarist en de blazers viel er geen halve noot naast de ladder. En Hucknall is een vrij statische frontman wiens curieuze sexappeal echt wel van die stem moet komen - toen de camera hem een eerste keer in close-up nam, voelde je de zaal even schrikken.

Maar 'your beauty lies within you', weet iedereen, en tijdens een vijfkoppige finale op een hupse beat werden de stoelen op het middenplein aan de kant geschoven.