'Wist pas hoe het werkte toen het al te laat was'
Foto: © AP

Yanina Wickmayer getuigde zondagavond in Sportweekend op één voor het eerst sinds ze voor een jaar geschorst werd. 'Ik ben twee dagen niet gestopt met wenen', zegt Wickmayer. Maar aan opgeven denkt ze niet.

Het Vlaams Doping Tribunaal veroordeelde de halve finaliste van de US Open donderdag tot een jaar schorsing omdat ze haar whereabouts, de verblijfgegevens die gebruikt worden om dopingcontroles uit te voeren, niet ingevuld had.

Wickmayer kreeg daarover herhaaldelijk aangetekende brieven, maar die zag ze zelf nooit. 'Wij verblijven 35 à 40 weken per jaar in het buitenland, dus die brieven zijn nooit aangekomen. Aangetekende brieven worden bovendien na twee weken teruggestuurd naar de afzender. Ze hadden me toch op een andere manier kunnen verwittigen?'

'Wist niet dat ik iets moest invullen'

Wickmayer wist in het begin van het seizoen daardoor nog niet dat ze verondersteld werd whereabouts in te vullen. In vele landen zijn tennissers pas verplicht vanaf een plaats in de top-50. Daar hoorde Wickmayer in januari nog niet bij.

Pas in Australië hoorde ze dat ze haar gegevens zou moeten doorgeven, maar veel uitleg kreeg ze niet. Ze zocht in februari naar eigen zeggen via Google naar informatie over een Vlaams dopingsysteem. Ze vond een contactadres, waarna mails over paswoorden over en weer gingen, maar Wickmayer geraakte niet ingelogd.

Pas in juni kreeg Wickmayer, nadat ze er zelf telefonisch om gevraagd had, de nodige uitleg over hoe ze haar whereabouts zou moeten doorgeven. 'Het is een erg ingewikkeld systeem', zegt ze daar zelf over.

'Een keer je weet hoe het gaat, valt het wel goed mee en vind ik het ook een goed systeem. Sinds juli heb ik ook geen dag meer gemist. En laat het duidelijk zijn: ik heb nooit een controle gemist of geweigerd. Ik ben dit jaar 10 à 15 keer gecontroleerd.'

'Denk niet aan stoppen'

Maar het was al te laat. Eind juni kreeg Wickmayer te horen dat ze niet in orde was met haar administratie. Ze nam een advocaat onder de arm, maar die hulp kon niet baten, zo bleek afgelopen week.

'Mijn vader stond om 2u 's nachts huilend aan de deur van mijn hotelkamer (in Bali, waar Wickmayer een tornooi speelde). Ik heb het hele hotel bij elkaar gekrijst en ben twee dagen niet meer gestopt met wenen', vertelt de tennister.

Aan stoppen, zoals Malisse al opperde, denkt Wickmayer niet. 'Ik ben geen opgever, ik heb in mijn leven al ergere dingen meegemaakt. Ik ben niet van plan om op te geven waar ik de afgelopen tien jaar zo hard voor gewerkt heb.'

'Als ik inderdaad een jaar geschorst word, zal dat heel erg zwaar voor me zijn. Maar ik wil achteraf bewijzen dat ik opnieuw kan geraken waar ik nu sta.'

En ook van een breuk met België is vooralsnog geen sprake. 'Ik heb zoiets nooit beweerd', zei ze nog.