Ouders Luna leggen beklemmende getuigenis af
De zesde dag van het assisenproces van Hans Van Themsche werd maandagavond afgesloten met de aangrijpende getuigenissen van de ouders van Luna Drowart. Het kleine meisje was amper twee jaar oud, toen ze door de beschuldigde werd neergekogeld.
Voor haar ouders lijkt haar dood nog altijd niet reëel. Vooral de zinloosheid ervan blijft door hun hoofden spoken.

Laurence Van Bree gunde Hans Van Themsche geen blik toen ze kordaat naar de getuigenstoel stapte. 'Wat kan ik over mijn dochter vertellen? Weinig, want ze heeft veel te kort geleefd', sprak ze. Ze omschreef Luna als een prachtig kind, dat ondanks haar jonge leeftijd al behoorlijk eigenwijs was. Haar twee halfbroers waren meteen verkocht toen ze haar zagen en droegen hun kleine zus op handen.

Toen Luna een jaar oud was, wilden Laurence en haar man Roman hun eigen restaurant openen. Ze waren daarom op zoek naar een inwonende oppas om voor hun jongste spruit te zorgen. 'Ik wilde een Afrikaanse nanny. Niet alleen omdat ik Luna Franstalig wilde opvoeden, maar ook omdat Afrikanen goedlachs zijn en van muziek houden. Ze proberen er altijd het beste van te maken. Ik ben er zeker van dat als Luna en Oulematou langer samen waren geweest, zij onze dochter iets had kunnen bijbrengen, wat wij niet gekund hadden'.

Toen haar advocaat Jef Vermassen vroeg hoe ze het nieuws van Luna’s dood vernomen had, kreeg ze het heel moeilijk. Die fatale donderdagmorgen had een leverancier hen gewaarschuwd dat ze de deuren van hun restaurant moesten sluiten, omdat er een gewapende gek rondliep.

'We belden meteen naar Oulematou, omdat we wisten dat zij met Luna nog buiten was, maar ze nam haar gsm niet op. Even later hoorde we achter de hoek een schot. Roman ging kijken en zag Van Themsche op de grond liggen. Hij hoorde een politieman zeggen dat een zwarte vrouw en haar kind ook waren neergeschoten', zei Laurence.

Roman ging terug het restaurant binnen, maar die zin bleef door zijn hoofd spoken. Hij pakte zijn fiets en reed wat rond in de buurt. Toen hij in de Zwartzusterstraat kwam, zag hij ze liggen. Hij belde meteen naar zijn vrouw, maar die was net de bestelling van enkele klanten aan het opnemen. De afwasser beantwoordde de oproep en riep dat het om Luna ging. Toen Laurence naar buiten liep, kwam net een politieman het slechte nieuws melden. Hij kon de radeloze moeder echter niet tegenhouden en zij spurtte naar de plaats waar de lichamen lagen.

'Ik zag haar fietsje en haar witte schoenen. Er lag een laken over iemand, maar ik wilde niet geloven dat zij daar lag. Ik dacht dat het Oulematou was en dat ze Luna in de ziekenwagen aan het verzorgen waren. Roman zei me echter dat zij het was die daar lag. Maar nog kon ik het niet aanvaarden', snikte Laurence.

De dood van Luna lijkt nog altijd niet reëel voor haar ouders, omdat ze vanwege haar jonge leeftijd nog niet zo actief deelnam aan het alledaagse leven. 'Soms denk ik dat ze nog gewoon in haar bedje ligt, dat we haar straks kunnen wakker maken en dat ze dan terug bij ons is. Er is altijd iets dat er is, maar dat er niet meer is. Ik denk regelmatig dat we iets of iemand vergeten zijn en dat is dan Luna. Wat er gebeurd is, voelt als een rotte, zwarte plek aan die er altijd is', stelde Laurence.

Na Laurence klom Roman Drowart op de getuigenstoel. Hij keek nadrukkelijk in de richting van de beschuldigde, maar die beantwoordde zijn blik niet en bleef naar beneden staren. Luna was het eerste kind van Roman, Laurence had al twee jongens uit een vroegere relatie.

Het leven na Luna is niet evident. 'Laurence staat met Luna op, zij heeft het er vooral ’s morgens moeilijk mee, en ik ga met haar slapen. Ik pieker vooral ’s nachts. Er zijn ook gewone, zelfs goede momenten, maar je krijgt steeds maar weer die kaakslag van wat er gebeurd is.'

Roman en Laurence hebben inmiddels opnieuw een dochter gekregen. 'Het mag geen compensatie zijn voor Luna, maar het is een feit dat zonder haar Stella er niet geweest was. Luna was voldoende. We waren met vijf in ons gezin en er zou geen kindje meer zijn bijgekomen als Luna niet was weggevallen. Na haar dood besloten we dat we toch terug iemand in ons leven wilden roepen, waar we die liefde aan konden geven', zei Roman.

Je wil onze betalende artikels lezen maar nog geen abonnement nemen? Meld je aan en proef gratis van  plus-artikels.

Lees gratis ›

Geen betaalgegevens nodig