Charlton Heston stond voor onverzettelijkheid, kracht, moed en deugdzaamheid. De juiste held voor de juiste periode. De VS van de jaren vijftig waren nog onbezoedeld. Het land worstelde nog niet met de morele vraagstukken en interne problemen van Vietnam en de opstand van de jongere generatie.
Bovendien waren de Hollywoodstudio's in de fifties bang voor het succes van de opkomende televisie. Ze zagen hun heil in grandioze epossen, die om een enorm zilveren doek vroegen en niet zo'n klein kijkdoosje. En op zo'n scherm moest geen twijfelaar staan, maar een held met een knappe kop en een torso dat indruk maakte — en die ook moest kunnen acteren want een held moest ook kunnen speechen in die tijd. Hollywood had Charlton Heston nodig: 1.85, staalblauwe ogen en jukbeenderen en een kin van marmer.

Heston beleefde zijn grote doorbraak niet toevallig in een film van Cecil B. De Mille, de specialist van grootse epossen: Heston was de keiharde circusbaas in The greatest show on earth (1952).

The greatest show on earth (1952)




Op zijn 32 stapte Heston de legende in, met zijn hoofdrol als Mozes in De Milles spektakelfilm The ten commandments. Heston zag er zo'n krachtige vent uit, dat je echt geloofde dat de Rode Zee die zich voor Mozes' staf opende. Nog heroïscher rollen zouden volgen.

The ten commandments (1956)




Ben Hur (1959) uiteraard, een merkwaardige mix van stichtend Bijbelverhaal en avonturenepos met de beroemde finale tijdens de wagenrennen. Ben Hur won elf Oscars, een record, en één daarvan was voor Heston als hoofdrolspeler. De film is een evergreen die nu nog jaarlijks rond Pasen op vele tv-zenders wordt vertoond.

Ben Hur (1959)




Nog zo'n klassieker is zijn hoofdrol in El Cid, waarin hij op het einde morsdood op zijn paard gebonden de Moren op de vlucht jaagt. Belachelijke romantiek? Geen mens vond dat toen belachelijk.

El Cid (1961)




Hestons laatste heel grote rol was die van de astronaut die in The planet of the apes (1967) belandt op een vreemde planeet waar de apen de macht hebben en de mensen slaven zijn. Het slotbeeld, waarin een wanhopige Heston op het strand het bewijs vindt dat hij gewoon op de aarde is, is legendarisch. The planet of the apes (1967) was één van de eerste films waarin we de oerheld zien wankelen. De VS zat toen al volop in zijn Vietnam-jaren. De jongerencultuur brak door, vaste waarden gingen aan het wankelen. Het tijdsgewricht vroeg voortaan om een ander soort hoofdrol.

The Planet of the Apes (1967)




Heston moest noodgedwongen tekenen voor rampenfilms zoals Earthquake, en dan definitief een stapje terugdoen.

Earthquake (1974)