Coldplay geeft U2 het nakijken
Foto: Koen Bauters
Coldplay grossierde in grandeur in het Sportpaleis. Maar er was ook ruimte voor intieme momenten, tussen de verbaasde fans.
Een instrumental speel je in het duister. Dat heeft Coldplay goed begrepen: 'Life in technicolor', de instrumentale opener van de nieuwe plaat Viva la vida speelt de Britse band vanachter een zwart, lichtjes doorschijnend gordijn.

Wanneer een potig 'Violet hill' uit de startblokken schiet, schuift het doek naar boven. Draagt de zanger Chris Martin nu het militaire kloffie uit de clip van dat liedje? Het moet wel. Op de achtergrond staat de gigantische hoes van de nieuwe plaat, een schilderij van Eugène Delacroix. 'Hey everybody!', roept Martin.

De piano van'Clocks' doet de grootste fans opveren. Kleurrijke laserstralen schieten vanop het podium de kuip in. De klank is al minder galmend dan daarnet. Coldplay kan zich geen valse start permitteren, dus wanneer 'In my place' even later het enthousiasme in de zaal nog meer aandikt, zit de klank piekfijn.

Martin laat het publiek het refrein meebrullen, met zijn magere vuist in de lucht, als een vrijheidsstrijder. De zanger mag wel iets doen aan zijn onbeholpen danspasjes. Hij wankelt over de catwalk alsof hij spierkramp heeft of danst alsof zijn ledematen onder stroom staan.

Nog een uiterst herkenbare, bijna klassieke rockintro: de gitaar van 'Speed of sound'. De groep wordt geprojecteerd op gigantische bollen die boven het publiek hangen, als enorme gloeilampen. Tijdens het refrein zakken ze tot vlak boven de hoofden van de mensen. Impressionant.

De gitarist Jonny Buckland haalt wild echoende gitaarklanken uit zijn instrument, alsof The Edge in hem is gevaren. Er zijn wel meer U2-momenten, zoals het tweede merkwaardige postpunkgedeelte van 'Yes'. We krijgen een groots '42' op ons bord, met Martin die achter de piano kruipt, met gesloten ogen en een kin die druipt van het zweet.

Nog meer stadionmelancholie: 'Fix you' gaat gepaard met wazig blauw licht, als van mysterieuze ochtendnevel. De volle kuip zingt mee: 'Lights will guide you home / and ignite your bones / and I will try to fix you''.

Achter ons, op de tribunes, staat een bende West-Vlamingen die meebalken als dronken Ieren op een eindexamenfeestje. We krijgen een miniconcert in een concert: de Coldplayleden wringen zich op het kleine uiteinde van de catwalk voor een knusse versie van 'God put a smile upon your face', met een elektronische basdrum en een gitaar die piept en kriept als een Theremin. 'Talk' krijgt een gelijkaardige behandeling en ontaardt in een onvervalste technosong.

'De volgende song schreven we in 1961, lang voor velen van jullie waren geboren'', lalt Martin. 'Lang voor iemand het woord sofrock had uitgevonden.' Leuk, een sneer naar de critici. 'The hardest part' volgt maar de zaal ontploft pas echt tijdens 'Viva la vida', dankzij de bonkende pauken en de onweerstaanbare 'oooo-hoooo'-zangpartij, op maat gesneden voor gigantische hallen zoals het Sportpaleis.

Even later countert de groep die grandeur door achteraan tussen het publiek te gaan staan, tussen de stoeltjes van de tribunes, om er een akoestisch 'The scientist' te spelen. Will Champion mag 'Death will never conquer' zingen, terwijl Martin mondharmonica speelt.

Coldplay is duidelijk een groep van en voor het volk. Vijf minuutjes later staat de groep weer op het podium voor een uitstekende versie van 'Politik', loepzuiver gezongen door Martin die al anderhalf uur zeer goed bij stem is. Fluorescerende confetti dwarrelt over onze hoofden tijdens 'Lovers in Japan'.

Omdat dit het laatste concert is van de toernee trakteert de groep ons op een extraatje: 'Glass of water', een gloednieuw, onuitgegeven liedje. Het is een forse rocker met bonkende drums die lichtjes Afrikaans aandoen. 'Yellow', hun grote hit, blaast de muren omver en laat de fans nog 1 keer meebrullen.

Uberprofessioneel topentertainment, deze Coldplayshow: verzorgd, bezield, perfect gebracht, met veel flair maar zonder grote verrassingen. Allemaal van U2 geleerd, zeker?

Gezien in het Sportpaleis, Antwerpen, 4 oktober

Setlist

Life In Technicolor
Violet Hill
Clocks
In My Place
Speed Of Sound
Cemeteries Of London
Chinese Sleep Chant
42
Fix You
Strawberry Swing
God Put A Smile Upon Your Face
Talk
The Hardest Part
Postcards From Far Away
Viva La Vida
Lost!
The Scientist
Death Will Never Conquer
Viva La Vida (interludium)

Politik
Lovers In Japan
Death And All His Friends

Glass Of Water
Yellow
The Escapist