Wielerlegende Briek Schotte overleden
BRUSSEL - Oud-wielerkampioen Briek Schotte is zondagmorgen om 10u30 in het ziekenhuis van Kortrijk op 84-jarige leeftijd overleden in zijn slaap. Schotte had al sinds december zware longproblemen. Dag op dag negen maanden geleden overleed zijn echtgenote Gilbert. IJzeren Briek won in zijn lange carrière twee keer de Ronde van Vlaanderen (1942 en 1948) en werd twee keer wereldkampioen (1948 en 1950). Na zijn actieve carrière als renner was Schotte nog een 30-tal jaar actief als ploegleider, waarvan het grootste deel bij Flandria.
Alberic Schotte werd geboren op 7 september 1919 in het West-Vlaamse Kanegem, en was als profrenner actief van 1940 tot 1959. In december werd Schotte al een eerste keer opgenomen in het ziekenhuis van Oostende met een longontsteking en een wonde aan het been die niet wilde genezen. In januari mocht hij het ziekenhuis verlaten, maar een aantal weken later bleek een nieuwe opname, eerst in Oostende en later in Kortrijk, noodzakelijk.

'Ijzeren Briek' was in de jaren '40 en '50 één van de grootste nationale en internationale renners, en werd omwille van zijn stijl en verbetenheid de 'Laatste der Flandriens' genoemd.

Rijk palmares

De naam van Briek Schotte is terecht verweven met de Ronde van Vlaanderen en het WK op de weg, maar hij behaalde ook talloze successen in andere wedstrijden. Hij won twee keer Parijs-Tours (1946, 1947), Parijs-Brussel (1946, 1952), en Gent-Wevelgem (1950, 1955). Daarnaast zegevierde hij in 1955 in de Scheldeprijs, en behaalde hij in 1948 de eindzege in de eerste editie van de Challenge Desgrange-Colombo, de voorloper van de huidige Wereldbeker waar echter ook rondes waren in opgenomen.

In dat rondewerk kon Briek duidelijk ook zijn mannetje staan. In 1946 schreef hij de Ronde van Luxemburg op zijn naam, en een jaar later won hij de 21e en laatste etappe van de Ronde van Frankrijk, met start in Caen en aankomst in Parijs.

In totaal nam Schotte vier keer deel aan de Tour (van 1947 tot en met 1950), met de editie van 1948 als uitschieter. Daarin werd hij tweede in de eindstand, voor de Fransen Guy Lapébie en Louison Bobet, maar weliswaar op meer dan 26 minuten van de ongenaakbare Gino Bartali, die dat jaar 7 etappezeges binnenhaalde.

Ronde van Vlaanderen

Dé wedstrijd van Schotte was echter de Ronde van Vlaanderen. In totaal verscheen hij 20 keer aan de start van 'Vlaanderens mooiste', bereikte hij 16 keer de aankomst, en stond hij 8 keer op het podium, waarvan twee keer op het hoogste trapje. In 1942 sprong Schotte net voor het binnenkomen van het Gentse Kuipke weg uit een kopgroep van zes en won hij met 5 seconden voorsprong op Georges Claes en Robert Van Enaeme. Zes jaar later, de aankomst was ondertussen al verlegd naar Wetteren, versloeg de Kanegemnaar in een spurt met vier Albert Ramon, Marcel Rijckaert en Raymond Impanis.

Als ploegleider zou Schotte nóg vier keer de Ronde winnen, met Noël Foré, Walter Godefroot (1968), Eric Leman (1970) en de Nederlander Evert Dolman (1971).

Wereldkampioen

In hetzelfde jaar als zijn tweede Ronde-overwinning sleepte Schotte ook zijn eerste wereldtitel in de wacht. In Valkenburg maakte hij voor de tweede keer deel uit van de Belgische WK-ploeg. Na een slopende wedstrijd, over 266,8 km en met 27 keer de beklimming van de Cauberg, versloeg Schotte in een spurt met twee de Fransman Apo Lazarides, wiens landgenoot Lucien Teissière derde werd op 3:41.

Twee jaar later zette Schotte heel West-Vlaanderen op zijn kop door in eigen streek, in Moorslede, zijn tweede titel te pakken. Op een 15-tal kilometer van het einde sprong Schotte weg, en nadat hij een tegenaanval van Theo Middelkamp had gepareerd, kwam hij solo over de finish. De Nederlander werd tweede op 1:01 en de Zwitser Ferdi Kübler op 1:48.