'Ik durf amper nog buiten komen, sluit me op in mijn huis. Ik schrik van de kleinste dingen en herbeleef nog voortdurend wat er die dag gebeurd is. Ik begrijp nog altijd niet waarom ik ben neergeschoten', verklaarde ze op de getuigenstoel. Ze werd daarbij bijgestaan door slachtofferhulp.
De vrouw was die fatale morgen om 11 uur naar haar dokter geweest. Daar vernam ze dat ze zich vergist had van tijdstip en dat haar afspraak pas een uur later was. Omdat het zo’n mooi weer was, besloot ze buiten wat in een boek te lezen. Ze ging op een bankje aan de Pottenbrug zitten.

Ontploffing of gaslek

'Ik weet niet hoe lang ik gelezen heb, want ik ging helemaal op in het verhaal. Plots hoorde ik een knal en voelde ik hevige pijn in mijn borst. Ik dacht dat er achter mij een ontploffing gebeurde door een gaslek of zo', verklaarde ze. Songül had nooit gedacht dat ze in België het risico zou lopen te worden neergeschoten. 'Dat gebeurt alleen in andere landen.' Het boek viel uit haar handen. Ze voelde zich compleet machteloos worden en viel op de grond. 'Ik was heel dicht bij de dood', snikte ze. Ze dacht 'God, als ik fouten heb gemaakt, vergeef me dan'.

Michel Vervaeren was getuige van de schietpartij. 'Van Themsche bleef nog even staan kijken of hij haar wel degelijk had uitgeschakeld. Hij grijnsde en was duidelijk tevreden met wat hij gedaan had. Daarna wandelde hij rustig verder', verklaarde Vervaeren. Kristien Roelens, die ook alles gezien had, repte zich vervolgens naar Songül. Hij hield haar hand vast en riep om hulp.

Steunbetuigingen

Songül werd naar het ziekenhuis gebracht met een schotwonde in de borst. Ze overleefde het incident dankzij haar borstprothese, die de kracht van het schot grotendeels had opgevangen. De vrouw lag drie weken op de afdeling intensieve zorgen. 'Ik heb afgezien, die pijn wens ik niemand toe. Ik had moeite met ademen, ik kon niet bewegen, alleen maar naar buiten kijken, naar de bomen', zei ze.

Gelukkig kreeg ze veel steunbetuigingen. Niet alleen van haar familie, maar ook onder meer van de dokters, de verpleegsters, de koning en de burgemeester van Antwerpen. 'Ik ben al die mensen enorm dankbaar, want zonder hun steun had ik het niet gehaald', verklaarde ze.

Na haar verblijf in het ziekenhuis volgden nog 4,5 maanden revalidatie. Maar ze is fysiek nog steeds niet helemaal de oude. Zo heeft ze rugpijn, kan ze niet lang neerzitten en ook geen zware dingen opheffen. De psychologische gevolgen van de schietpartij zijn echter nog zwaarder. 'Als ik een plof of een knal hoor, dan schrik ik op en moet ik automatisch terugdenken aan die dag. Mijn hart begint dan te bonken en ik beleef alles opnieuw. Ik durf amper nog buiten komen en voel me alleen thuis nog veilig', aldus Songül. De vrouw gaat nog altijd elke week naar een psycholoog en elke maand naar een psychiater, wat volgens haar een dure zaak is voor een alleenstaande.

Onbegrip

Ze begrijpt nog altijd niet waarom ze door Hans Van Themsche werd neergeschoten. Ze werd geboren in Turkije, maar groeide in België op. Ze spreekt vlot Nederlands en heeft zich aangepast. 'Ik begrijp niet hoe je mensen kunt beoordelen die je niet eens kent', verklaarde ze. 'Maar ik haat hem niet, waarom zou ik? '

Van Themsche heeft haar zijn verontschuldigingen aangeboden, maar die kan ze niet aanvaarden. 'Als ze uit zijn hart zouden komen, dan wel. Maar dat was niet het geval.' Tijdens haar getuigenis leek het alsof de beschuldigde voor het eerst emoties toonde. Hij zat voorovergebogen te snuffen en bracht zijn zakdoek regelmatig naar zijn gezicht. Of hij daadwerkelijk aan het huilen was, was niet duidelijk.

De zitting werd vervolgens tot 14.30 uur geschorst. In de namiddag komen nog meer getuigen van de schietpartijen aan het woord, alsook Marcel Van Peel, de politieman die Van Themsche uiteindelijk neerschoot.