Vroege hoogtepunten en scherpe klauwen op derde Werchterdag
Admiral Freebee Foto: pdw
klauwde zich op Werchter naar grote en - en in het geval van And You Will Know Us By The Trail Of Dead - vroege hoogtepunten. Bloc Party volgde. Millionaire krabde. En Nine Inch Nails ging tot bloedens toe.
Ook Interpol was een beetje onderkoeld maar verder bijzonder toppie in de tent, maar met een zieke bassist doe je nu eenmaal geen bissen. Trent Reznor van Nine Inch Nails daarentegen staat gezonder dan ooit uit zijn ogen te kijken. A look that kills , weliswaar. Maar zijn getrainde lichaam geeft te denken dat hij eindelijk weer wat gezonder leeft. Wars van de rockmythe gaat dat gelukkig niet ten koste van zijn verbetenheid. De duisternis van zijn ziel slaat bij nacht en ontij toe, al moet je er wel de pose bijnemen. Zal ik eens een microfoonstandaard van de Schuer om zeep helpen? Je ziet het hem denken. En, ja, hoor, hij durft. The March of the Pigs . Reznor speelt het spel inderdaad voluit. Hij gaat voluit. Klauwt en zet zijn tanden er in. With teeth .

Een nieuwe morgen, een nieuw getuit. En dat mag in het geval van Therapy? letterlijk genomen worden. Half een op de middag is naar TW-normen wat een verkeersfuik is voor de Antwerpse Ring. Maar de carrosserie van Andy Cairnes en de zijnen is net breed genoeg om de klip van de brakke mond en de oogkorrels in een rotvaart te nemen. Therapy? houdt van België. Het gevoel is wederzijds, zeker als de Noord-Ieren hun eigenzinnige best of de wei in slingeren. Ontwaken met herrie heet dat.

Vluchten naar de Pyramid Marquee mocht niet baten. Daar zorgde And You Will Know Us By The Trail Of Dead voor met hun perfect georchestreerde pokkenherrie. Of - met twee drumstellen en een handvol gitaren - met hun héél straffe koffie. De Texanen mochten de Marquee voor geopend verklaren en lieten - geheel volgens de traditie - een spoor van splinterbommen en verdwazing achter. Parels voor de zwijnen, die toen nog massaal uit hun tenten kropen.

Pokkenherrie is niet meteen de term die we zouden bovenhalen voor Rilo Kiley , een fris gitaargroepje uit Californië rond zangeres Jenny Lewis. Gezegend met een stel benen die het uitzicht op de rest van het podium enigszins belemmeren en vooral: een sirenenstem die een klein uur lang de wolken boven Werchter wegjoeg. Perfecte muziek om in elk geval onze kater te doen vergeten.

Blitzkrieg Belpop

Een optreden van de Californische skatepunkband Pennywise is vooral wachten op Bro Hymn , het nummer dat in het Fenixstadion door de boksen knalt telkens wanneer Racing Genk een doelpunt maakt. Toen het zover was, ging de wei dan ook helemaal door het lint. De vorige veertien nummers, waaronder een cover van Blitzkrieg Bop van de Ramones, waren even inspirerend als een zak aardappelen. Hun optreden op Pukkelpop in 1995 was legendarisch, maar we blijven ons afvragen waarom Chokri en de Schuur dat soort bands blijven programmeren, nu de hype al meer dan vijf jaar voorbij is.

Knap toch hoe Daan in een paar jaar tijd een aantal Belpop -klassiekers van jewelste bijeengepend heeft. Van opener Housewife over Victory en finaal Swedish designer drugs : de wei lustte er pap van. Respect ook voor Daan Stuyven: waar de meeste festivalgangers nog maar drie dagen rondlopen met hetzelfde outfit, struint hij al jarenlang de podia af in zijn wit kostuum. En iemand die zijn publiek toehijgt met de woorden ,,jullie zijn zo lief'' moet wel een goed mens zijn. Daan was ook goed voor het eerste bisnummer van de dag: een akoestisch Girls on film .

Over naar den Admiraal. Vorig jaar speelde Admiral Freebee al laat op de avond de zeilen van de tent, nu mocht hij het ook eens om drie uur 's middags proberen. Zowel de loeiharde songs ( The Worst is Yet to Come ) als de serene nummers ( Recipe for Disaster ) zijn van zo'n uitzonderlijke schoonheid dat je er tranen van in de ogen krijgt. Maar in tegenstelling tot de echte Neil Young verkracht de Vlaamse versie ze soms door goedkoop te scoren met belachelijke danspasjes, touwtje springen, vals trompet spelen en journalisten uitkakken.

De bom ontploft

Echte Belgen dan maar. 't Hof van Commerce was in laatste instantie door Sherman himself opgebeld om een gat in de affiche op te vullen. Daarvoor moest zelfs dj 4T4 uit Zuid-Frankrijk worden teruggevlogen. Om te illustreren dat ze nog een beetje op vakantie waren, reden Serge Buyse en Flip Kowlier - even vet geworden als de beats van 't Hof zelf - met een vespa het podium op. De twee rappers hadden beter een busje gehuurd, zodat ze al hun collega's die schitteren op hun laatste album Azoa en niet anders hadden kunnen meebrengen. Nu bleek het podium een beetje groot voor de twee West-Vlamingen. Het ging van Werchter, zie je 't een bitje zit'n , maar de bom ontplofte pas bij de voorspelbare afsluiter Kom mor ip .

Ondertussen in de Marquee: de Canadezen van The Dears . Zwarte zanger Murray Lightburn (Curtis Mayfield meets Morrissey!) neemt je nu eens akoestisch, dan weer elektrisch mee op zwevende tapijten. Helaas rafelen ze net iets te lang uit om te blijven hangen. Veel stem, te weinig songs. Al is er wel het fantastische Lost in the Plot . Hoeveel mensen hen ook een warm hart hebben toegedragen in Werchter, de revelatie van het voorjaar zijn ze niet geworden. Die eer is de jonge jongens van Bloc Party te beurt gevallen.

Want hoe Audioslave ook zijn best deed, het conglomeraat van Rage Against The Machine en Soundgarden koos voor de gemakkelijke weg. Een vleugje Spoonman (Soundgarden's grootste) en een snuifje Killing in the name (idem van Rage), meer is niet nodig om alles en iedereen uit z'n dak te krijgen. Chris Cornell - sommige vrouwen lusten hem rauw, is ons verteld - smijt zijn stembanden met overgave in het publiek, Tom Morello draagt zijn gitaar nog altijd onder zijn ademsappel. En samen kunnen ze een flinke brok adrenaline opwekken. Wat niet altijd gunstig is voor de buis van Eustachius. En dan moest Rammstein nog passeren. Het was een late avond met veel getuit.